Strona 1 z 1

Podstawowe środki rażenia współczesnych wojsk

PostNapisane: 20 sty 2013, o 16:09
przez Simon Liberi
Broń to wszelkie środki i przedmioty służące do prowadzenia walki, zarowno w ataku, jak i w obronie, przeznaczone do niszczenia ludzi, sprzętu oraz umocnień po stronie nieprzyjaciela. Kryterium podziału współczesnych środków rażenia jest pochodzenie i charakter ich siły niszczącej.

Obrazek


Broń konwencjonalna


Historycznie broń konwencjonalną, niekiedy zwaną klasyczną, dzieli się na ochronną, czyli tarcze, hełm, zbroje, oraz zaczepną. Tę z kolei dzielimy na broń białą i palną.

Broń biała współcześnie powoli zanika. Stosowana jest najczęściej jako uzupełnienie broni strzeleckiej w postaci bagnetów do walki wręcz. Podczas uroczystości i parad wojskowych broń biała stanowi element umundurowania galowego. Na wyposażeniu wielu jednostek — zwłaszcza specjalnych — znajdują się noże specjalne, niekiedy nawet kusze (oficjalnie będące bronią nielegalną).

Obrazek

Broń palna, w tym broń bojowa, sportowa, gazowa, alarmowa i sygnałowa jest powszechnie stosowana przez wszystkie rodzaje wojsk. To podstwowe uzbrojenie każdego żołnierza, a także pojazdów opancerzonych, samolotów i śmigłowców bojowych oraz okrętów wojennych. Bronią palną nazywamy środki walki, które wykorzystują do miotania pocisku proces szybkiego spalania ładunków prochowych.

Obrazek

Proch został wynaleziony w Chinach jeszcze przed Chrystusem. Do Europy wynalazek ten trafił jednak dopiero w XIII wieku. W Polsce pierwsze wzmianki o stosowaniu prochu znajdują się w Statucie wiślickim wydanym przez Kazimierza Wielkiego w 1347 roku. W bitwie pod Grunwaldem obie walczące strony stosowały broń palną.

Do broni palnej zaliczamy broń strzelecką, czyli broń palną o kalibrze do 20 mm. Jest ona przeznaczona do niszczenia siły żywej i środków ogniowych oraz lekko opancerzonych pojazdów. Do broni strzeleckiej indywidualnej, obsługiwanej przez pojedynczego żołnierza zaliczamy pistolety i rewolwery, które rażą nieprzyjaciela ogniem skutecznym na odległość ok. 50 m. Podstawowym uzbrojeniem pojedynczego żołnierza są także pistolety maszynowe i karabinki automatyczne. Ich ogień skuteczny sięga 500 m. Bronią strzelecką zespołową (obsługiwaną przez przynajmniej dwóch żołnierzy) są granatniki, ręczne i ciężkie karabiny maszynowe, będące między innymi uzbrojeniem drużyny piechoty, oraz wysokokalibrowe karabiny maszynowe, które mogą stanowić uzbrojenie pojazdów opancerzonych, samolotów, śmigłowców bojowych oraz okrętów wojennych. Zasięg skutecznego ognia wynosi u nich 1300-2000 m.

Broń artyleryjska to broń palna o kalibrze ponad 20 mm. Współcześnie, mimo upowszechniania się broni rakietowej, dużą siłe ognia, znaczny zasięg i celność artylerii powszechnie wykorzystuje się do niszczenia celów naziemnych, takich jak środki ogniowe nieprzyjaciela i umocnienia obronne. Artyleria służy również do niszczenia okrętów nawodnych oraz środków napadu powietrznego. Działa dzielą się na moździerze i haubice o stromym torze lotu pocisku (służące do niszczenia celów ukrytych) oraz armaty o płaskim torze lotu pocisku (przeznaczone głównie do niszczenia pojazdów opancerzonych). Powszechnie stosowane w wojskach lądowych są również działa samobieżne oraz pojazdy opancerzone uzbrojone w broń artyleryjską. Artyleria stanowi także wyposażenie okrętów oraz samolotów i śmigłowców bojowych.

Obrazek

Oprócz broni białej i palnej, do konwencjonalnych środków rażenia należą także granaty ręczne, miny, torpedy i i bomby lotnicze.

Granaty ręczne po raz pierwszy pojawiły się w XV wieku. W XVII wieku tworzono nawet specjalne oddziały grenadierów uzbrojonych w tę broń. Współcześnie granaty dzielą się na: zaczepne, obronne, przeciwpancerne i zapalające.

Obrazek

Do broni konwencjonalnej zalicza się również miny. Ich pierwowzorem były stosowane w XII wieku w Chinach tzw. pioruny ziemne. Od XV wieku wykorzystywano miny do wysadzania umocnień. Obecnie miny stosują wojska lądowe (miny przeciwpiechotne i przeciwpancerne). Szczególnie niebezpieczne dla ludności cywilnej są miny przeciwpiechotne. Zakłada się je w ogromych ilościach i jeszcze długo po zakończeniu działań wojennych można się na nie natknąć. W marynarce wojennej wykorzystuje sie różnego rodzaju miny morskie. Po raz pierwszy zastosowano je w wojnie turecko-rosyjskiej (1877-1878).

Podczas wspomnianej wojny pojawiły się również pierwsze torpedy — pociski pywajće mające własny napęd, początkowo parowy, później na spręzone powietrze lub elektryczny, służące do niszczenia obiektów pływających. Współczesne torpedy mogą być uzbrojone w głowice jądrowe.

Pierwsze bomby lotnicze pojawiły się w latach 1911-1912 podczas wojny trypolitańskiej. Początkowo wykorzystywano zwykłe granaty ręczne. Obecnie stosuje się bomby burzące, odłamkowe (kulkowe i szpilkowe, powodujące bardzo groźne i trudne w leczeniu rany), zapalające, a także bomby o charakterze pomocniczym — oświetleniowe czy propagamdowe, zawierające ulotki. Bomby lotnicze mogą również służyć do przenoszenia broni masowego rażenia.

Obrazek