Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

W tym dziale zarchiwizowano postępowania w sprawach karnych, cywilnych i innych

KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Brunon Krasnodębski 30 lip 2020, o 14:35

Grodzisk, dn. 30 lipca 2020 roku


ZAŻALENIE
na odrzucenie zawiadomienia


Niniejszym składam zażalenie na odrzucenie w dn. 30 lipca 2020 roku przez Prefekturę Generalną zawiadomienia z dn. 29 lipca 2020 roku o możliwości popełnienia przestępstwa.

Link: viewtopic.php?f=1048&t=30543


Uzasadnienie


W dn. 29 lipca 2020 roku złożyłem w Prefekturze Generalnej zawiadomienie o możliwości popełnienia przez Olę K. I. Chojnacka von Hippogriff legitymującą się paszportem o numerze A3175, Filipa I Gryfa legitymującego się paszportem o numerze AG866, Michasia Elżbietę II legitymującego się paszportem o numerze A0441 oraz Alberta Jana Maat von Hippogriff legitymującego się paszportem o numerze AG681 przestępstwa określonego w art. 41 ust. 1 pkt 3 Kodeksu Sprawiedliwości.

Podejrzanym zarzuciłem zachowanie polegające na udaremnieniu prowadzenia postępowania karnego. Jak wynika z przedstawionego materiału dowodowego, podejrzani w dniach 25-26 kwietnia 2020 roku, w związku z trwającymi wówczas w Księstwie Sarmacji wyborami do Sejmu, czynnie uczestniczyli w dyskusji, podczas której podejrzany Filip I Gryf z dużą dozą prawdopodobieństwa mógł dopuścić się czynu określonego w art. 40 ust. 1 pkt 14 k.s. Podejrzani do dnia dzisiejszego nie zawiadomili o tym organów ścigania. Nadto, w tym miejscu pragnę dołączyć dodatkowo do materiału dowodowego wiadomość, w której sama podejrzana Ola K. I. Chojnacka von Hippogriff przyznaje się do tego, że nie zawiadomiła organów ścigania o przestępstwie.

Dowód: viewtopic.php?f=304&p=333251#p333251

W swoim zawiadomieniu podniosłem, że obecne brzmienie przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. pozwala przyjąć wykładnię, iż niezawiadomienie organów ścigania o popełnionym przestępstwie może być uznane za udaremnianie postępowania karnego. W tym zakresie w pełni podtrzymuję swoją argumentację z zawiadomienia złożonego w Prefekturze.

Prefekt Generalny w lakonicznej odmowie przyjęcia zawiadomienia i wszczęcia postępowania podniosła, że w jej ocenie nie prowadzono w tamtym okresie postępowania karnego, a nie da się udaremnić czegoś, czego nie zaczęło się wykonywać. Argumentacja Prefekt jest całkowicie chybiona, bowiem powzięcie przez organ ścigania informacji o możliwości popełnienia czynu zabronionego jest konstytutywnym elementem postępowania karnego, bez którego postępowanie w ogóle nie może się rozpocząć. Organ niemający informacji o zachowaniu mogącym wypełniać znamiona typu czynu zabronionego nie podejmie decyzji o wszczęciu postępowania. Bezzasadne jest zatem twierdzenie, że aby była mowa o udaremnianiu postępowania, musi ono zostać formalnie wszczęte. Wbrew intencjom prawodawcy ograniczałoby to zastosowanie przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. tylko do czynności podjętych po akcie formalnego wszczęcia, mimo że już przed nim mogą odbywać się pewne działania organów ścigania, jak choćby wstępne przesłuchania świadków i ustalanie stanu faktycznego. Stwierdzenie, że w takiej sytuacji nie może być mowy o udaremnianiu postępowania stanowić będzie przyzwolenie sarmackich organów ścigania na utrudnianie prowadzenia czynności przed formalnym wszczęciem postępowania, na co nie może być zgody. W niniejszej sprawie podejrzani skutecznie wypełnili znamię czasownikowe "udaremniać", jako że dzięki ich zachowaniom nie doprowadzono do realizacji postępowania karnego. Redundantne jest ocenianie, czy jakiekolwiek postępowanie było wówczas prowadzone - również sam prawodawca w przepisie art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. nie czyni takiego rozróżnienia, zaznaczając jedynie, że karnie zabronione jest samo udaremnianie, co, jak wielokrotnie podkreśliłem, podejrzani swoim zaniechaniem zawiadomienia organów ścigania bez wątpienia osiągnęli.

Ponadto na marginesie pragnę wskazać, że tego typu wykładnia znajduje swoje odzwierciedlenie również w realnej doktrynie. Przykładowo, w literaturze w przedmiocie wykładni art. 24 ust. 5b realnej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych wskazuje się, że za pierwszą czynność zmierzającą do wyegzekwowania należności uznać należy już samo wezwanie do zapłaty wymagalnej kwoty przez dłużnika, jako że bez tego wezwania niemożliwe byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego - mimo że samo wezwanie nie jest postępowaniem egzekucyjnym sensu stricto. Choć, oczywiście, nadmieniam o tym jedynie pobocznie, jako że to argument z nieistniejącego reala - może natomiast w mojej ocenie pomóc Trybunałowi w zrozumieniu mojego toku myślenia i wykazać, że zastosowana przeze mnie wykładnia nie jest niedopuszczalna ani precedensowa. Niemniej, zauważam tu pewną analogię - powtórzę, że bez powzięcia przez organ ścigania informacji o czynie niemożliwe jest wszczęcia postępowania karnego - mimo że samo zawiadomienie nie jest postępowaniem karnym sensu stricto - ale jednak w istotny sposób wpływa na realizację postępowania karnego, które już na tym etapie może być udaremniane.

Należy również zaznaczyć, że w przypadku wątpliwości w przedmiocie interpretacji niejasnego przepisu jedynym organem mogącym zabrać prawnie wiążący głos w sprawie jest Trybunał Koronny. W mojej opinii Prefektura nie była uprawniona do dokonywania tak daleko idącej wykładni prawa i powinna pozostawić to organowi władzy sądowniczej. Uważam, że przyjęcie na wokandę rzeczonej sprawy skutkowałoby możliwością dokonania ostatecznej interpretacji znamienia udaremniania użytego przez ustawodawcę w art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. Nie znajduję uzasadnienia, dla którego tak istotne zagadnienie prawne miałoby zostać rozpoznawane wyłącznie przez Prefekturę, na dodatek w lakonicznym uzasadnieniu. Jak wykazałem powyżej, znamię udaremniania zostało w rzeczonej sprawie prawdopodobnie spełnione.

Prima facie można podejrzewać, że w niniejszej sprawie z dużą dozą prawdopodobieństwa mogło dojść do wypełnienia znamion typu czynu zarzucanego podejrzanym w zawiadomieniu. W takiej sytuacji Prefektura powinna wszcząć postępowanie i ostateczne rozstrzygnięcie o wypełnieniu lub niewypełnieniu znamion pozostawić Trybunałowi, który wydałby je po rozprawie, wysłuchaniu świadków i zapoznaniu się z materiałem dowodowym. Nie jest kompetencją Prefektury dokonanie tej oceny na etapie oceniania zasadności przyjęcia zawiadomienia, bowiem na tym etapie oddaleniu powinny podlegać tylko zawiadomienia absurdalne i w sposób oczywisty niewskazujące na zaistnienie czynu przestępczego. W niniejszej sprawie, z uwagi na istotne zagadnienie prawne w zakresie interpretacji przepisu k.s., ta oczywistość nie zachodzi, a ocena zachowań zarzucanych podejrzanym pod kątem popełnienia czynu z art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. leży w gestii Trybunału.


/-/ B. Krasnodębski

/-/ dr net. Brunon Krasnodębski, prof. AN
Prorektor Akademii Neksjalistycznej
Dyrektor Instytutu Prawa Akademii Neksjalistycznej
Dyrektor Książęcej Biblioteki Naukowej
Prezes Oak Entertainment
Avatar użytkownika
Królestwo Hasselandu
 

Re: Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia

Postprzez Andrzej Fryderyk 5 sie 2020, o 19:43

Z A R Z Ą D Z E N I E

Na podstawie art. 10 k.p.p.TK: Wszczynam postępowanie w sprawie kontrolnej z zawiadomienia Brunona Krasnodębskiego w zakresie objętym w zażaleniu wobec Prefektury Generalnej. Sprawie przypisuje sygnaturę KN 4/20. Powołuję skład orzekający: MTK Andrzej Fryderyk.

Andrzej Fryderyk
Marszałek Trybunału
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Avatar użytkownika
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Andrzej Fryderyk 5 sie 2020, o 19:45

Otwieram rozprawę
.


Wzywam Prefekta Generalnego do zajęcia stanowiska wyznaczając mu w tym celu 3-dniowy termin, tj. do dnia 8.08.2020 r.

Do wiadomości @CarmenLaurent
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Joanna Izabela 5 sie 2020, o 20:24

Szanowny Trybunale.

Prefektura ze względu na swoją funkcje w Sarmacji, ma możliwość analizy zawiadomienia, przeprowadzania dodatkowego dochodzenia w danej sprawie oraz określenie czy na podstawie danych dowodów doszło do popełnienia przestępstwa i skierowania wobec tego aktu oskarżenia do Trybunały Koronnego lub czy tych przesłanek nie ma.

W przypadku zawiadomienia Brunona Krasnodębskiego Prefektura skorzystała z swoich uprawnień, odrzucając zawiadomienie jako bezzasadne. Gdyby Prefektura nie miała tych możliwości, musiałaby każdą sprawę kierować do Trybunału Koronnego, co mogłoby spowodować paraliż państwa, a samą Prefekturę czyniło by organem niepotrzebnym.

Powyższe zawiadomienie nie wymagało interpretacji Trybunału Koronnego albowiem w Księstwie Sarmacji nie istnieje możliwość odpowiedzialności karnej przez zaniechanie za ten czyn. Prefektura mając świadomość tego faktu postanowiła jak wyżej.
(-)Joanna Izabela
Królowa Teutonii
Avatar użytkownika
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Andrzej Fryderyk 7 sie 2020, o 16:03

Zezwalam skarżącemu na odniesienie się do słów prefektury w terminie dwudniowym tj. do 8.08

W przypadku braku takiej woli, proszę o umieszczenie tej informacji.
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Brunon Krasnodębski 7 sie 2020, o 20:45

Wysoki Trybunale,

Dziękuję za możliwość zabrania głosu. Niestety Prefektura nie odniosła się do konkretnych argumentów z zażalenia, a jedynie powieliła swój pogląd z decyzji o odmowie wszczęcia postępowania.

Joanna Izabela napisał(a):Prefektura ze względu na swoją funkcje w Sarmacji, ma możliwość analizy zawiadomienia, przeprowadzania dodatkowego dochodzenia w danej sprawie oraz określenie czy na podstawie danych dowodów doszło do popełnienia przestępstwa i skierowania wobec tego aktu oskarżenia do Trybunały Koronnego lub czy tych przesłanek nie ma.

W przypadku zawiadomienia Brunona Krasnodębskiego Prefektura skorzystała z swoich uprawnień, odrzucając zawiadomienie jako bezzasadne. Gdyby Prefektura nie miała tych możliwości, musiałaby każdą sprawę kierować do Trybunału Koronnego, co mogłoby spowodować paraliż państwa, a samą Prefekturę czyniło by organem niepotrzebnym.


W tym zakresie podtrzymuję swoją argumentację z zażalenia. Oczywistym jest, że Prefektura może odrzucać zawiadomienia w sytuacji, kiedy żadnych wątpliwości nie budzi fakt braku wypełnienia znamion typu czynu zabronionego. W wątpliwych interpretacyjnie sprawach powinien jednak wypowiadać się organ władzy sądowniczej.

Kwestia wykładni przepisu art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. w zakresie możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej osób, które nie zawiadomiły o przestępstwie, mimo posiadania o nim wiedzy, może rzutować na przyszłą praktykę orzeczniczą. Przyjrzenie się sprawie przez TK jest o tyle istotne, że wyłącznie w sytuacji trafienia jej na wokandę skład orzekający mógłby, w razie powzięcia wątpliwości w przedmiocie wykładni przepisu, przekazać to do rozstrzygnięcia w trybie art. 33 § 3 k.p.t.k. - a takie orzeczenie będzie miało charakter wiążący erga omnes i ostatecznie potwierdzi lub obali pogląd o możliwości karania na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. osób niezawiadamiających o przestępstwie pomimo posiadania o nim wiedzy również w innych, podobnych sprawach, jakie potencjalnie mogą mieć miejsce w Księstwie Sarmacji w przyszłości. Stąd też należy uznać, że w interesie wymiaru sprawiedliwości leży zabranie głosu w sprawie przez Trybunał.

Joanna Izabela napisał(a):Powyższe zawiadomienie nie wymagało interpretacji Trybunału Koronnego albowiem w Księstwie Sarmacji nie istnieje możliwość odpowiedzialności karnej przez zaniechanie za ten czyn. Prefektura mając świadomość tego faktu postanowiła jak wyżej.


Nie zgadzam się z tym poglądem Prefektury. W Kodeksie sprawiedliwości nie znajduje się żaden przepis, który mógłby pozwalać na taką wykładnię ustawy karnej, jakoby czyny zabronione można było popełniać wyłącznie przez działanie. Art. 23 ust. 1 k.s. za przestępstwo uznaje po prostu czyn zabroniony. Nie wprowadza on żadnego rozróżnienia na czyny przez działanie lub zaniechanie. Niektóre typy czynów zabronionych mają co prawda brzmienie, które mogłoby ewentualnie zawężać odpowiedzialność karną tylko do czynów z działania - jak choćby art. 40 ust. 1 pkt 1 k.s., który explicite wymaga podejmowania działań - ale takiego zawężania nie ma w art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. (na marginesie, nawet taka wykładnia byłaby wątpliwa, jako że w podobnych sytuacjach w realnym prawie karnym orzecznictwo wskazuje, że użyty przez ustawodawcę wyraz "działa" należy rozumieć zarówno jako przestępstwo z działania, jak i zaniechania - por. wyrok SN z dn. 18 lutego 2002 roku w sprawie o sygn. akt III KKN 280/99).

Przepis art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. zawiera nadto określenie "albo w inny sposób [udaremnia postępowanie karne]" - co jeszcze bardziej skłania do uznania, że ustawodawca w żadnym miejscu nie ograniczył możliwości odpowiadania karnie za ten czyn wyłącznie do działania.

Zwracam również uwagę Trybunału, że także w polskim Kodeksie karnym będącym w jakimś stopniu wzorem dla Kodeksu sprawiedliwości nie znajduje się wyrażony w konkretnym przepisie podział na czyny z działania i zaniechania, a także brak w nim jest wprost wyrażonej podstawy prawnej do możliwości pociągania do odpowiedzialności karnej za przestępstwa z zaniechania. Kwestia tego, czy dany czyn może być popełniony tylko działaniem, tylko zaniechaniem, czy może zarówno działaniem, jak i zaniechaniem, zależy wyłącznie od brzmienia danego przepisu typizującego z części szczególnej KK. Analogicznie przyjąć zatem należy w Kodeksie sprawiedliwości, który w obecnym brzmieniu pozwala odpowiadać karnie za zaniechanie, jako że jego budowa w tym zakresie jest niemal identyczna, jak jego realowego wzoru. Konkludując zatem, nic nie stoi na przeszkodzie, aby odpowiadać karnie za czyn z art. 41 ust. 1 pkt 3 k.s. przez zaniechanie.
/-/ dr net. Brunon Krasnodębski, prof. AN
Prorektor Akademii Neksjalistycznej
Dyrektor Instytutu Prawa Akademii Neksjalistycznej
Dyrektor Książęcej Biblioteki Naukowej
Prezes Oak Entertainment
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Królestwo Hasselandu
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Andrzej Fryderyk 9 sie 2020, o 10:38

Zamykam rozprawę.
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: KN 4/20 Zażalenie na odrzucenie zawiadomienia PG

Postprzez Andrzej Fryderyk 9 sie 2020, o 15:55

Herb mały Księstwa Sarmacji

Nagłówek
Trubunał Koronny w składzie:
MTK Andrzej Fryderyk

rozpoznawszy sprawę o sygnaturze KN 4/20 z doniesienia Brunona Krasnodębskiego (AH160) w sprawie kontroli działalności Prefektury Generalnej, związaną z odrzucenie w dn. 30 lipca 2020 roku przez Prefekturę Generalną zawiadomienia z dn. 29 lipca 2020 roku o możliwości popełnienia przestępstwa.

rozstrzygniecie

Nie stwierdzono nieprawidłowości w działaniu organu władzy publicznej – Prefektury Generalnej

uzasadnienie

Skarżący Brunona Krasnodębskiego w zawiadomieniu dotyczącym kontroli działalności Prefektury Generalnej stwierdził, iż Prefektura Generalna odmówiła i uzasadniła w sposób lakoniczny przyjęcia zawiadomienia i podjęcia postępowania przeciwko Oli K. I. Chojnackiej von Hippogriff (A3175), Filipowi I Gryfowi (AG866), Michasiowi Elżbiecie II (A0441) oraz Albertowi Janowi Maatowi von Hippogriffowi (AG681) w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 41 ust. 1 pkt 3 Kodeksu Sprawiedliwości (k.s.), w związku z niepoinformowaniem organów ścigania o możliwości popełnieniu przestępstwa przez Filipa I Gryfa z art. 40 ust. 1 pkt 14 k.s., wskazując jednocześnie, że Ola K. I. Chojnacka von Hippogriff publicznie poinformowała o tym, że nie zawiadomiła organów ścigania.

Skarżący nie zgodził się z uzasadnieniem prefektury, jakoby nie dało się udaremnić postępowania, które nie trwa, powołując się na to, że niedopuszczalne jest, by dozwolone było przyzwolenie na utrudnianie prowadzenia czynności przed formalnym wszczęciem postępowania. W swojej odmowie powołał się na realną ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych.

Uzasadniając swoje zażalenie, skarżący zwrócił również uwagę, iż jego zdaniem przepis art. 41 ust. 1. p. 3 k.s. jest niejasny i to Trybunał Koronny powinien dokonać jego wykładni, a jego zdaniem dokonała tego Prefektura, co uważał za istotne nadużycie.

Na podstawie tego, stwierdził, iż sprawa oceny winy osób wymienionych we wniosku powinna należeć do Trybunału, co wiążę się z rozpoczęciem postępowania przez Prefekturę.

Prefektura reprezentowana przez Joannę Izabelę (AG472) stwierdziła, iż decyzja przez nią podjęta mieściła się w uprawnieniach prefektury, wskazując, że prawo Księstwa Sarmacji nie przewiduje odpowiedzialności karnej za zaniechanie w takim przypadku.

Trybunał zezwolił skarżącemu na odniesienie się do słów prefektury.

Skarżący podtrzymał argumentację z zażalenia. Nie zgodził się, jakoby w tym przypadku nie można było popełnić przestępstwa przez zaniechanie, zwracając uwagę na wyrok realnego Sądu Najwyższego, konstrukcję przepisów i realny Kodeks Karny.

Trybunał zważył co następuje.

Z zaskarżenia decyzji prefektury Trybunał zwrócił uwagę na dwie podstawy zaskarżenia: rozbieżna ocena skarżącego wobec klasyfikacji czynu osób wymienionych w zawiadomieniu oraz rozbieżna ocena wobec prawa prefektury do odrzucenia zawiadomienia.

W kwestii rozbieżnej oceny dotyczącej klasyfikacji czynu, Trybunał zwrócił uwagę na konstrukcję przepisu art. 41. ust. 1. p. 3 k.s., łudząco podobny w swojej konstrukcji do art. 239. § 1. realnego KPK, z uwzględnieniem czynu z art. 233. realnego KPK, tj. mówi on o przestępstwie poplecznictwa. Przestępstwo poplecznictwa jest wystarczająco opisane wykładniach prawa realnego, aby nie było wątpliwości, że czyn braku informacji o podejrzeniu popełnienia przestępstwa nie spełnia przesłanek takiego przestępstwa. Tutaj można również odesłać do art. 304. § 1. realnego KPK, który wprost mówi, że zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa stanowi li tylko społeczny obowiązek, co w oczywisty sposób oznacza, że nie stanowi obowiązku prawnego, w rozumieniu przepisów realnych.

Prawo Księstwa Sarmacji w żaden sposób nie nakłada obowiązku informowania organów ścigania o popełnionych przestępstwach, ani w żaden sposób nie rozszerza rozumienia przestępstwa opisanego w art. 41. ust. 1. p. 3 k.s. ponad przestępstwo poplecznictwa znane z prawa RP. Wobec tego Trybunał uznał za niepotrzebne rozważania nad kwestiami podniesionymi przez skarżącego i Prefekturę, jako że nie mają znaczenia w sprawie.

W kwestii prawa prefektury do odrzucenia zawiadomienia, jest dla Trybunału oczywiste, iż Prefektura ma takie uprawnienie wynikające z art. 1. ust. 1 Ustawy Sejmu nr 146 o prefektach. Aby prawidłowo pełnić swoją funkcję Prefektura musi mieć możliwość powoływania się na rozumienie przepisów prawa karnego Księstwa Sarmacji. Brak możliwości interpretacji norm prawnych Ksiestwa Sarmacji uniemożliwiłoby pełnienie Prefekturze jej ustawowych obowiązków. Należy tu zwrócić uwagę, że nie uzasadniono, że Prefektura dokonała wykładni przepisów prawnych, co zasugerował skarżący, co stanowiłoby oczywiste naruszenie przepisów. Należy też zauważyć, że – zdaniem skarżącego – lakoniczne uzasadnienie decyzji prefektury nie może stanowić podstaw do zażaleń, wszak Prefektura nie ma prawnego obowiązku uzasadniać swoich decyzji.

Trybunał uznał więc działanie Prefektury za prawidłowe – w zawiadomieniu wnioskodawcy nie uzasadniano w sposób wystarczający naruszenia przepisów Księstwa Sarmacji, wobec czego Prefektura korzystając ze swoich uprawnień zapisanych w prawie odmówiła wszczęcia postępowania.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Avatar użytkownika
 


Powrót do Archiwum spraw zwykłych

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość

cron