Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadzającą

Miejsce debat nad projektami ustaw i uchwał

Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadzającą

Postprzez Alfred 5 lip 2016, o 12:30

Wysoki Sejmie,

w imieniu Rady Ministrów przedkładam projekt ustawy — Kodeksu postępowania sądowego wraz z projektem ustawy wprowadzającej. Proszę, aby Sejm procedował nad oboma projektami łącznie.
Konstytucja gwarantuje każdemu prawo do prawidłowego, publicznego i szybkiego postępowania przed niezależnym i bezstronnym sądem. To jest, rzecz jasna, norma programowa. Czy nasze sądownictwo rzeczywiście jest niezależne? Czy postępowania sądowe są szybkie i prawidłowe?

W ostatnim czasie ujawnił się brak społecznego zaufania w niezależność Trybunału Koronnego. Istnieje obawa, że politycy mogą wpływać na jego orzecznictwo, korzystając z przysługującej Sejmowi kompetencji do odwoływania asesorów. Jak dotąd takiej sytuacji nie było — o ile mi wiadomo — ale niepokój jest zasadny.

Projekt przewiduje przekazanie tej kompetencji Kolegium Trybunału Koronnego, złożonemu ze wszystkich asesorów. Kolegium zostaje także przekazane upoważnienie do odwoływania Marszałka Trybunału Koronnego. Kolegium może także udzielać swoim członkom nagany w przypadkach mniejszej wagi.

Postępowania sądowe nie są szybkie. Czasem wynika to z zawiłości sprawy, potrzeby dokładnego rozważenia sprawy (szczególnie w przypadku spraw o wykładnię). Częściej jednak problem leży po stronie prawa formalnego.
Każda, nawet najbłahsza sprawa musi być rozpoznana w składzie co najmniej dwuosobowym. To znacząco spowalnia wydanie rozstrzygnięcia, a często udział drugiego asesora sprowadza się do „przyklepania” propozycji przewodniczącego składu. Niemniej jednak, niewiele wnosząca wymiana korespondencji trochę trwa.

Projekt przewiduje rozpoznawanie spraw małej wagi w składzie jednoosobowym.

Przeprowadzenie mediacji wymaga zaangażowania Księcia albo Marszałka Trybunału Koronnego. To zupełnie niezrozumiałe — chyba wszyscy zgodzimy się, że lepiej rozwiązać spór pulubownie, aniżeli wyrokiem sądu.
Podobnie utajnienie rozprawy (które wymaga wniosku jednej strony i choćby milczącej zgody drugiej) obwarowane jest koniecznością rozpatrzenia wniosku przez całość składu. To nie tylko niezbyt sensowne, ale i niespójne z trybem zarządzania mediacji.

Projekt składa prowadzenie postępowania sądowego całkowicie w ręce przewodniczącego składu. W jego myśl czynności takie, jak właśnie zarządzenie mediacji czy utajnienie rozprawy wchodzą w zakres jego kompetencji.
Przy tym w aktualnych regulacjach brakuje gwarancji faktycznie istotnych praw strony. Przewodniczący składu może w ogóle nie przeprowadzać rozprawy, a jeśli to uczyni, to dysponuje całkowitą dowolnością działania. Nie ma nawet obowiązku wysłuchania drugiej strony.

Projekt przewiduje przeprowadzanie rozprawy w każdej sprawie karnej albo cywilnej. Rozprawa zawsze rozpoczyna się od wezwania oskarżonego albo pozwanego do ustosunkowania się do wniosku o wszczęcie postępowania sądowego.
Czy postępowanie sądowe było „prawidłowe”, obecnie praktycznie nie można powiedzieć, bowiem jest ono uregulowane jedynie szczątkowo. To działa na niekorzyść wszystkich: stronom utrudnia obronę swoich racji, a niedoświadczonym asesorom przysparza wątpliwości i utrudnia pracę.

Projekt kompleksowo reguluje procedurę sądową, od wszczęcia postępowania aż po wydanie orzeczenia.

Wysoki Sejmie!

Nie jestem w stanie zawrzeć w uzasadnieniu całościowego opisu przedłożenia; byłby on stanowczo za długi. Zapewniam jednak, że uchwalenie kodeksu będzie dla naszego sądownictwa wielkim krokiem naprzód. Zresztą w trakcie prac, trwających od kwietnia, był on na bieżąco konsultowany z Jego Książęcą Mością i i pozostałymi członkami Trybunału Koronnego, którym z tego miejsca dziękuję za tę owocną współpracę. Sejm zaś proszę, by pochylił się nad projektem z należytą uwagą.

(—) Martin hr. Schlesinger-Asketil
Minister Sprawiedliwości

Załącznik 1
Projekt ustawy — Kodeks postępowania sądowego

(Dostępny także w formacie PDF).
Ustawa Sejmu nr …
z dnia …
Kodeks postępowania sądowego




TYTUŁ I
PRZEPISY OGÓLNE


DZIAŁ I
Przepis wstępny

Art. 1. Ustawa normuje postępowanie przed organami sprawującymi władzę sądowniczą.
DZIAŁ II
Definicje

Rozdział 1
Sąd i sędzia

Art. 2. Określenie "sąd" oznacza organ sprawujący władzę sądowniczą.

Art. 3. Określenie "sędzia" oznacza członka sądu.

Rozdział 2
Sprawy


Art. 4. Określenie "sprawa karna" oznacza sprawę o wymierzenie kary.

Art. 5. Określenie "sprawa cywilna" oznacza sprawę ze stosunków z zakresu prawa cywilnego.

Art. 6. Określenie "sprawa ustrojowa" oznacza sprawę:

  1) o kontrolę zgodności aktu normatywnego z aktem normatywnym wyższym hierarchicznie;

  2) o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa.

Art. 7. Określenie "sprawa kontrolna" oznacza sprawę o kontrolę działalności organu władzy publicznej.

Art. 8. Określenie "sprawa drobna" oznacza sprawę inną niż te, o których mowa w art. 4–7, a należącą do właściwości sądu, w szczególności odwołanie od kary wymierzonej przez organ niebędący sądem.

DZIAŁ III
Postępowanie sądowe

Rozdział 1
Zasady naczelne

Art. 9. Sąd i organy postępowania sądowego dążą do załatwienia sprawy w rozsądnym czasie i przeciwdziałają przewlekaniu postępowania.

Art. 10. § 1. Sąd działa w składzie jednego sędziego, chyba że przepis szczególny przewiduje inną liczebność składu.

§ 2. Sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego składu.

Art. 11. Jeżeli wymaga tego zawiłość sprawy, dobro wymiaru sprawiedliwości, interes publiczny lub ważny interes strony, sąd może działać w składzie o jednego albo dwóch sędziów liczniejszym, niż skład normalnie właściwy.

Art. 12. Jeżeli przez swoje działanie organ postępowania sądowego ustanowił dla kogoś obowiązek lub upoważnienie, zawiadamia go o tym.

Art. 13. § 1. Jeżeli przez swoje działanie organ postępowania sądowego ustanowił dla kogoś obowiązek lub upoważnienie, a ustawa nie określa terminu wykonania obowiązku lub upoważnienia, to wyznacza go organ.

§ 2. Termin wyznaczony nie może być krótszy, niż 2 dni od dnia ustanowienia obowiązku lub upoważnienia.

§ 3. Organ postępowania sądowego, który ustanowił dla kogoś obowiązek lub upoważnienie, może przedłużyć biegnący termin jego wykonania, zarówno ustawowy, jak i wyznaczony przez siebie.

§ 4. Organ postępowania sądowego, który ustanowił dla kogoś obowiązek lub upoważnienie, może przywrócić termin jego wykonania, który upłynął, zarówno ustawowy, jak i wyznaczony przez siebie.

§ 5. Wydłużając albo przywracając termin, organ wydaje zarządzenie.

Art. 14. Jeżeli organ postępowania sądowego może dokonać pewnej czynności fakultatywnie, to strona może wnosić, aby tej czynności dokonał.

Art. 15. § 1. Organ postępowania sądowego wydaje postanowienia, chyba że przepis szczególny przewiduje wydanie zarządzenia.

§ 2. Oddalając albo odrzucając wniosek, o którym mowa w art. 14, wydaje się postanowienie, nawet jeżeli dla czynności, o której dokonanie wnosiła strona, przewidziane jest wydanie zarządzenia.

Art. 16. Sąd wydaje wyroki, chyba że przepis szczególny przewiduje wydanie postanowienia.

Rozdział 2
Wszczęcie postępowania

Art. 17. § 1. Postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek mającego interes prawny, z zasrzeżeniem § 2–3.

§ 2. Postępowanie w sprawie karnej wszczyna się na wniosek oskarżyciela publicznego, jeżeli ustawa tak stanowi.

§ 3. Postępowanie w sprawie ustrojowej wszczyna się na wniosek:

  1) Księcia;

  2) Kanclerza;

  3) przewodniczącego sądu;

  4) przedstawiciela grupy posłów w liczbie stanowiącej jedną trzecią liczby posłów;

  5) przedstawiciela grupy obywateli w liczbie stanowiącej jedną dziesiątą liczby obywateli lub jedną dziesiątą głosujących w ostatnich wyborach do Sejmu;

  6) przewodniczącego składu sądu, w przypadku, o którym mowa w art. 27 § 1.

§ 4. Postępowanie w sprawie kontrolnej można wszcząć także z urzędu.

Art. 18. Wniosek o wszczęcie postępowania sądowego zawiera:

  1) oznaczenie stron, z wyróżnieniem wnioskodawcy;

  2) określenie okoliczności faktycznych sprawy;
  
  3) uzasadnienie;

  4) inne elementy, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Art. 19. Postępowanie sądowe wszczyna przewodniczący sądu.

Art. 20. § 1. Przewodniczący sądu oddala wniosek o wszczęcie postępowania sądowego, jeżeli brak jest przesłanek do jego wszczęcia.

§ 2. Przewodniczący sądu odrzuca wniosek o wszczęcie postępowania sądowego, jeżeli:

1) postępowanie sądowe w sprawie trwa albo zakończyło się, w tym przez umorzenie;

2) wniosek nie zawiera elementów, o których mowa w art. 18;

3) wnioskodawcy nie przysługuje możność wnoszenia o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie;

4) sąd nie jest właściwy w sprawie.

Rozdział 3
Numer postępowania

Art. 21. § 1. Wszczynając postępowanie sądowe, przewodniczący sądu ustala unikalny numer postępowania.

§ 2. Numer składa się z:

  1) akronimu nazwy sądu;

  2) określenia przedmiotu postępowania, w postaci:

    a) litery „K” — w przypadku postępowania w sprawie karnej oraz łącznego postępowania w sprawach karnej i innej,

    b) litery „C” — w przypadku postępowania w sprawie cywilnej,

    c) litery „A” — w przypadku postępowania w sprawie o kontrolę zgodności aktu normatywnego z aktem normatywnym wyższym hierarchicznie,

    d) litery „W” — w przypadku postępowania w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa,

    e) litery „O” — w przypadku postępowania w sprawie kontrolnej,

    f) litery „D” — w przypadku postępowania w sprawie drobnej,

  3) daty wszczęcia postępowania, w postaci „rr/mm/dd”.
  
§ 3. Jeżeli numer utworzony w sposób określony w § 2 nie byłby unikalny, to na jego końcu umieszcza się liczbę 1, a w przypadku powtórzenia się takiej sytuacji — dalsze liczby naturalne.

Rozdział 4
Skład sądu

Art. 22. Wszczynając postępowanie sądowe, przewodniczący sądu wyznacza skład, w jakim sąd działa, oraz przewodniczącego składu.

Art. 23. Przewodniczący składu może przekazać swoją funkcję innemu członkowi składu, jeżeli nie jest w stanie wykonywać jej samodzielnie.

Art. 24. Przewodniczący sądu może zmienić skład, w jakim sąd działa, z uzasadnionej przyczyny, w szczególności jeżeli:

  1) większość składu lub przewodniczący składu pozostawał bezczynny przez co najmniej 7 dni;

  2) członek składu przestał być sędzią;

  3) właściwa liczebność składu uległa zmianie;

  4) przewodniczący składu przekazał swoją funkcję innemu członkowi składu;
  
  5) członek składu zażądał wyłączenia go zeń.

Rozdział 5
Posiedzenie sądu


Art. 25. Posiedzeniem sądu przewodniczący składu kieruje wedle własnego uznania, mając przy tym na względzie należyte wyjaśnienie sprawy.

Art. 26. Posiedzenie sądu jest jawne, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej.

Rozdział 6
Orzeczenie

Oddział 1
Przepisy ogólne o orzeczeniu

Art. 27. § 1. Sąd wydaje orzeczenie po naradzie składu.

§ 2. Narada obejmuje:

  1) dyskusję;

  2) głosowanie nad rozstrzygnięciem sprawy;

  3) sporządzenie orzeczenia.

§ 3. Jeżeli żadna z alternatyw nie uzyskała w głosowaniu większości, głosowanie powtarza się, a jeżeli wówczas sytuacja taka powtórzy się, rozstrzyga głos przewodniczącego składu.

Art. 28. § 1. Jeżeli rozstrzygnięciu sprawy stoi na przeszkodzie wątpliwość co do poprawnej wykładni prawa albo zgodności aktu normatywnego, który miałby być podstawą prawną rozstrzygnięcia, z aktem normatywnym wyższym hierarchicznie, to przewodniczący składu wnosi do właściwego sądu o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie ustrojowej.

§ 2. Naradę zawiesza się do czasu rozstrygnięcia sprawy przez właściwy sąd albo oddalenia bądź odrzucienia wniosku o wszczęcie postępowania sądowego.

Art. 29. § 1. Przewodniczący składu podaje do wiadomości publicznej wydane orzeczenie.

§ 2. Podanie orzeczenia do wiadomości publicznej kończy postępowanie sądowe.

Art. 30. Orzeczenie jest wiążące od momentu podania do wiadomości publicznej i podlega natychmiastowemu wykonaniu.

Oddział 2
Wyrok

Art. 31. § 1. Wyrok składa się z sentencji i uzasadnienia.

§ 2. Wyłącznie sentencja ma moc wiążącą.

Art. 32. Sentencja wyroku zawiera:

  1) wskazanie sądu, który wydał wyrok, z wymienieniem członków składu;

  2) wskazanie numeru postępowania, w którym wydano orzeczenie;

  3) określenie sprawy;

  4) wymienienie stron;

  5) określenie przyjętego rozstrzygniecia sprawy.

Art. 33. Uzasadnienie wyroku zawiera wskazanie podstawy faktycznej i prawnej przyjętego rozstrzygnięcia sprawy.

Art. 34. § 1. Sędzia, który nie popierał w głosowaniu przyjętego rozstrzygnięcia, może sporządzić zdanie odrębne.

§ 2. Zdanie odrębne załącza się do wyroku.

§ 3. Jeżeli oczekiwanie na sporządzenie zdania odrębnego znacząco opóźniłoby podanie wyroku do wiadomości publicznej, można uczynić to niezwłocznie, a zdanie odrębne dołączyć do wyroku w późniejszym czasie.

Rozdział 7
Umorzenie postępowania


Art. 35. Przewodniczący składu umarza postępowanie sądowe:

  1) na wniosek strony;

  2) jeżeli wniosek o wszczęcie postępowania sądowego powinien był zostać odrzucony z przyczyny, o której mowa w art. 20 § 2 pkt 1 i 3–4;

  3) w innych przypadkach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Art. 36. Przewodniczący sądu podejmuje umorzone postępowanie sądowe:

  1) na wniosek strony, jeżeli umorzono je na wniosek innej strony;

  2) w innych przypadkach, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

TYTUŁ II
POSTĘPOWANIE W SPRAWACH KARNYCH I CYWILNYCH


DZIAŁ I
Przepisy wspólne postępowaniom w sprawach karnych i cywilnych

Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 37. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania sądowego w sprawie karnej lub cywilnej.

Art. 38. § 1. W sprawach karnej i cywilnej można przeprowadzić łączne postępowanie sądowe, jeżeli ten sam czyn miałby być postawą wymierzenia kary, a jednocześnie stwarzać stosunek z zakresu prawa cywilnego.

§ 2. Sąd rozstrzyga obie sprawy jednym wyrokiem.

Art. 39. § 1. Określenie „akt oskarżenia” oznacza wniosek o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie karnej oraz wniosek o wszczęcie łącznego postępowania sądowego w sprawach karnej i innej.

§ 2. Określenie „pozew” oznacza wniosek o wszczęcie postępowania sądowego w sprawie cywilnej.

Art. 40. § 1. Akt oskarżenia albo pozew zawiera określenie rozstrzygnięcia sprawy, o jakiego żąda wnioskodawca.

§ 2. Do czasu zamknięcia rozprawy wnioskodawca może zmienić żądane rozsztrzygnięcie sprawy.

Art. 41. Sąd rozstrzyga sprawę nie surowiej dla podsądnego, niż wnoszono w akcie oskarżenia albo pozwie.

Rozdział 2
Rozprawa

Oddział 1
Przepis wstępny


Art. 42. § 1. Sprawę rozpoznaje się na rozprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2. Rozprawa jest to posiedzenie sądowe szczególnego rodzaju, służące skonfrontowaniu stron i przesłuchaniu osób, które mogą dysponować wiedzą istotną dla rozstrzygnięcia sprawy.

Oddział 2
Otwarcie rozprawy


Art. 43. Przewodniczący składu otwiera rozprawę w drodze zarządzenia.

Art. 44. Otworzywszy rozprawę, wzywa się podsądnego, w drodze zarządzenia, aby ustosunkował się do aktu oskarżenia albo pozwu.

Oddział 3
Świadek

Art. 45. Świadkiem może być osoba, która ma wiedzę istotną dla rozstrzygnięcia sprawy.

Art. 46. § 1. Przewodniczący składu wzywa świadka na wniosek strony.

§ 2. Ponadto przewodniczący składu może wezwać świadka na jego wniosek albo z własnej inicjatywy.

Art. 47. Przewodniczący składu może odesłać świadka:

  1) jeżeli wszystkie strony oświadczyły, że nie będą zadawać mu pytań;

  2) po upływie 3 dni od dnia zadania świadkowi ostatniego pytania, jeżeli świadek odpowiedział na wszystkie zadane mu pytania;

  3) jeżeli wypowiadając się albo odpowiadając na pytanie, świadek naruszył dobre obyczaje;

  4) jeżeli dalsze przesłuchiwanie świadka niepotrzebnie przewlekałoby postępowanie.

Art. 48. Z chwilą zamknięcia rozprawy wszystkich świadków uważa się za odesłanych.

Art. 49. Z ważnej przyczyny, w szczególności po otwarciu na nowo zamkniętej rozprawy, można odesłanego świadka wezwać ponownie.

Oddział 4
Właściwy przebieg rozprawy


Art. 50. § 1. Strony i świadkowie mogą wypowiadać się za zgodą przewodniczącego składu.

§ 2. Przewodniczący składu obowiązany jest udzielić zgody stronie, chyba że:

  1) strona w oczywisty sposób dąży do niepotrzebnego przedłużenia postępowania;

  2) uczestnicząc w postępowaniu, strona naruszyła dobre obyczaje.

Art. 51. § 1. Przewodniczący składu może zadawać pytania stronom.

§ 2. Strona może odmówić odpowiedzi na zadane pytanie.

§ 3. Strona może odmówić z góry odpowiedzi na wszelkie pytania, wówczas nie stosuje się do niej § 1.

Art. 52. § 1. Przewodniczący składu może zadawać pytania świadkom.

§ 2. Strony mogą zadawać pytania świadkom za zgodą przewodniczącego składu, przy czym art. 50 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 3. Świadek obowiązany jest odpowiadać na zadawane mu pytania.

§ 4. Jeżeli odpowiadając na zadane mu pytanie, świadek musiałby ujawnić tajemnicę państwową:

  1) udziela odpowiedzi niejawnie, za pośrednictwem Poczty Konnej, jeżeli pytanie zadał przewodniczący składu;

  2) odmawia odpowiedzi, jeżeli pytanie zadała strona.

Oddział 5
Zamknięcie rozprawy

Art. 53. Przewodniczący składu zamyka rozprawę, gdy istotne okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione.

Art. 54. Nie zamyka się rozprawy, jeżeli:

  1) biegnie termin ustosunkowania się przez podsądnego do aktu oskarżenia albo pozwu, chyba że jest to termin przedłużony albo przywrócony;

  2) warunki odesłania, o których mowa w art. 46, nie są spełnione w odniesieniu do wszystkich świadków.

Oddział 6
Otwarcie na nowo zamkniętej rozprawy

Art. 55. Z ważnej przyczyny, za zgodą przewodniczącego sądu, przewodniczący składu może otworzyć na nowo zamkniętą rozprawę, w drodze zarządzenia.

Oddział 7
Utajnienie rozprawy


Art. 56. Przewodniczący składu może utajnić rozprawę, w drodze zarządzenia, na wniosek strony, choćby złożony przed otwarciem rozprawy.

Art. 57. Utajnioną rozprawę przeprowadza się w sposób zapewniający jej niejawność dla osób niebędących uczestnikami albo sędziami sądu rozpoznającego sprawę.

Art. 58. § 1. Jeżeli strona zgłosi sprzeciw wobec tajności rozprawy w ciągu 3 dni od dnia złożenia wniosku o jej utajnienie, przewodniczący składu przywraca jawność rozprawy, w drodze zarządzenia.

§ 2. Jeżeli wniosek złożono przed otwarciem rozprawy, termin złożenia sprzeciwu liczy się od dnia otwarcia rozprawy.

Art. 59. Jeżeli sąd rozpoznawał sprawę na utajnionej rozprawie, to uzasadnienie wyroku wydanego w sprawie podaje się wyłącznie do wiadomości stron.

Rozdział 3
Mediacja

Art. 60. Na wniosek strony, za zgodą pozostałych stron, przewodniczący składu zawiesza postępowanie sądowe i ustanawia mediatora pomiędzy stronami.

Art. 61. § 1. Jeżeli w ciągu 14 dni od dnia ustanowienia mediatora strony zawarły ugodę przed mediatorem, to postępowanie sądowe umarza się.

§ 2. W przeciwnym razie podejmuje się zawieszone postępowanie sądowe.

Art. 62. Nie stosuje się art. 20 § 2 pkt 1, jeżeli postępowanie sądowe umorzono z przyczyny, o której mowa w art. 61 § 1, a strona sprzeniewierzyła się ugodzie.

DZIAŁ II
Postępowanie w sprawie karnej

Art. 63. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania sądowego w sprawie karnej.

Art. 64. § 1. Akt oskarżenia zawiera określenie podstawy prawnej wymierzenia kary.

§ 2. Przy ustalaniu właściwej liczebności składu przyjmuje się, że podstawa prawna wskazana jest prawidłowo, co nie stoi na przeszkodzie, by rozstrzygając sprawę, sąd wymierzył karę na innej podstawie.

Art. 65. Jeżeli za przedmiotowy czyn zabroniony można wymierzyć karę banicji lub karę więzienia przekraczającego trzy miesiące, sąd działa w składzie trzech sędziów.

Art. 66. Jeżeli za przedmiotowy czyn zabroniony można wymierzyć karę więzienia przekraczającego miesiąc, sąd działa w postępownaiu w składzie dwóch sędziów.

Art. 67. Jeżeli za przedmiotowy czyn zabroniony można wymierzyć karę więzienia nieprzekraczającego 7 dni albo jeżeli nie można zań wymierzyć kary więzienia w ogóle, sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Art. 68. Jeżeli postępowanie wszczęto na wniosek oskarżyciela publicznego, nie stosuje się art. 56–62.

DZIAŁ III
Postępowanie w sprawie cywilnej

Art. 69. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania w sprawie cywilnej.

Art. 70. Jeżeli wartość przedmiotu sporu przekracza dziewięćdziesięciokrotność minimalnego dziennego wynagrodzenia funkcjonariusza publicznego, sąd działa w składzie dwóch sędziów.

Art. 71. Jeżeli wartość przedmiotu sporu przekracza dwieściesiedemdziesięciokrotność minimalnego dziennego wynagrodzenia funkcjonariusza publicznego, sąd działa w składzie trzech sędziów.

TYTUŁ III
POSTĘPOWANIE W INNYCH SPRAWACH


DZIAŁ I
Postępowanie w sprawie ustrojowej

Art. 72. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania w sprawie ustrojowej.

Art. 73. Sąd działa w składzie trzech sędziów.

Art. 74. § 1. Wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa zawiera pytanie prawne.

§ 2. Sąd rozstrzyga sprawę przez udzielenie odpowiedzi na pytanie.

§ 3. We wniosku można zawrzeć szereg pytań, jeżeli są one związane ze sobą i służą wyjaśnieniu jednej kwestii.

§ 4. Jeżeli we wniosku zawarto szereg pytań, a nie są spełnione wymogi z § 3, przewodniczący sądu odrzuca wniosek.

Art. 75. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu.

§ 2. Na swoje żądanie, zgłoszone w ciągu 3 dni od dnia złożenia wniosku o wszczęcie postępowania sądowego, udział w posiedzeniu wziąć mogą osoby, o których mowa w art. 17 § 3.

DZIAŁ II
Postępowanie w sprawie kontrolnej


Art. 76. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania w sprawie kontrolnej.

Art. 77. § 1. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu.

§ 2. Na polecenie przewodniczącego składu, udział w posiedzeniu obowiązani są wziąć członkowie organu kontrolowanego.

Art. 78. W sprawie kontrolnej sąd wydaje postanowienie.

DZIAŁ III
Postępowanie w sprawie drobnej

Art. 79. Przepisy niniejszego działu stosuje się do postępowania w sprawie drobnej.

Art. 80. Nie stosuje się art. 11.

Art. 81. § 1. W sprawach karnej i o ustanowienie zakazu zbliżania się można przeprowadzić łączne postępowanie sądowe.

§ 2. Sąd rozstrzyga obie sprawy jednym wyrokiem.

Art. 82. W sprawie drobnej sąd wydaje postanowienie, z zastrzeżeniem art. 81 § 2.

TYTUŁ IV
ŚRODKI ODWOŁAWCZE


DZIAŁ I
Apelacja

Art. 83. § 1. Strona może odwołać się od wyroku przez apelację, złożoną w ciągu 7 dni od dnia jego wydania.

§ 2. Jednakże od wyroku w sprawie ustrojowej nie przysługuje odwołanie.

Art. 84. Do postępowania apelacyjnego stosuje się przepisy niniejszego działu oraz właściwe przepisy tytułów II i III.

Art. 85. Wykonalność zaskarżonego wyroku nie podlega zawieszeniu.

Art. 86. § 1. Określenie "sąd apelacyjny" oznacza sąd właściwy do rozpoznania apelacji.

§ 2. Określenie "sąd pierwszej instancji" oznacza sąd, który wydał zaskarżony wyrok.

§ 3. Jeżeli ustawa nie określa, jaki sąd jest sądem apelacyjnym, to jest nim sąd pierwszej instancji.

Art. 87. § 1. Sąd apelacyjny działa w składzie trzech sędziów.

§ 2. Jednakże jeżeli sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok w składzie liczniejszym niż trzyosobowy, to sąd apelacyjny działa w składzie o tożsamej liczebności.

§ 3. Przy czym, że można zastosować art. 11.

Art. 88. Do składu sądu apelacyjnego nie powołuje się sędziego, który należał do składu, w jakim sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok, chyba że jest to konieczne ze względu na liczbę sędziów sądu apelacyjnego.

Art. 89. Zaskarżony wyrok nie wiąże sądu apelacyjnego.

Art. 90. Jeżeli sąd pierwszej instancji wydał zaskarżony wyrok po rozpoznaniu sprawy na rozprawie utajnionej, to rozprawa w postępowaniu apelacyjnym jest utajniona z mocy prawa.

DZIAŁ II
Skarga na bezprawność wyroku


Art. 91. Bezprawny jest wyrok:

  1) wydany przez sąd w składzie mniej licznym od właściwego;

  2) wydany przy udziale osoby niebędącej sędzią;

  3) którego sentencja nie zawiera co najmniej jednego z elementów, o których mowa w art. 31;

  4) wydany przez sąd niewłaściwy do rozstrzygnięcia sprawy.

Art. 92. § 1. Skargę na bezprawność wyroku może złożyć mający interes prawny w ciągu 14 dni od wydania wyroku.

§ 2. Jednakże jeżeli od wyroku złożono apelację, skarga na jego bezprawność nie przysługuje.

§ 3. Ponadto nie składa się skargi z przesłanki, o której mowa w art. 91 pkt 4, jeżeli nie byłaby ona spełniona w dniu złożenia skargi.

§ 4. Do rozpoznawania skargi na bezprawność wyroku stosuje się przepisy niniejszego działu.

Art. 93. § 1. Nie składa się apelacji od wyroku, na którego bezprawność złożono skargę.

§ 2. Wskutek złożenia skargi na bezprawność wyroku, do czasu jej rozpoznania, z mocy prawa zawieszeniu ulega bieg terminu, o którym mowa w art. 83 § 1.

Art. 94. § 1. Sąd rozpoznaje skargę w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Nie wyznacza się do składu sędziego, który należał do składu, w którym wydano zaskarżony wyrok, chyba że jest to nieuniknione przez wzgląd na liczbę sędziów sądu rozpoznającego skargę.

Art. 95. § 1. Jeżeli rozpoznawszy skargę, sąd stwierdzi, że jest ona zasadna, unieważnia zaskarżony wyrok w drodze postanowienia.

§ 2. Jeżeli zaskarżony wyrok wydano w postępowaniu apelacyjnym, sąd, rozpoznając skargę, bada z urzędu, czy zachodzi także bezprawność wyroku, od którego złożono apelację, a jeżeli tak, unieważnia go.

Art. 96. Postępowanie, w którym wydano unieważniony wyrok, uważa się za niebyłe.

Art. 97. § 1. Jeżeli upłynął termin przedawnienia w sprawie, w której wydano unieważniony wyrok, to termin ów jest przywrócony z mocy prawa.

§ 2. Termin przywrócony upływa po upływie 14 dni od dnia wydania postanowienia o unieważnieniu wyroku.

Art. 98. § 1. Jeżeli sąd nie rozpozna skargi w ciągu 14 dni od dnia jej złożenia, zaskarżony wyrok jest unieważniony z mocy prawa.

§ 2. Jeżeli zaskarżony wyrok wydano w postępowaniu apelacyjnym, unieważniony jest także wyrok, od którego złożono apelację.

DZIAŁ III
Zażalenie


Art. 99. Na postanowienie organu postanowienia sądowego stronie postępowania przysługuje zażalenie.

Art. 100. Zażalenie rozpoznaje:

  1) przewodniczący sądu, jeżeli postanowienie wydał przewodniczący składu;

  2) sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli postanowienie wydał przewodniczący sądu.

Art. 101. Rozpoznawszy zażalenie, rozpoznający, jeżeli uzna jego zasadność:

  1) unieważnia zaskarżone postanowienie;

  2) w razie potrzeby sam wydaje postanowienie w przedmiotowej kwestii.

TYTUŁ V
PRZEPISY KARNE

Art. 102. Kto narusza powagę, spokój lub porządek czynności urzędowych sądu, podlega karze do 14 dni więzienia; obok kary więzienia można wymierzyć karę grzywny w wysokości do 50 000 lt.

Art. 103. Kto nie wykonuje w terminie obowiązku stworzonego dlań przez organ postępowania sądowego i nie usprawiedliwia się należycie w ciągu 2 dni od dnia upłynięcia terminu, podlega karze grzywny w wysokości do 50 000 lt.

Art. 104. § 1. Kary, o których mowa w niniejszym tytule, wymierza przewodniczący składu, w którym sąd działa.

§ 2. Jeżeli czyn zabroniony z art. 102 popełniono poza postępowaniem sądowym, karę wymierza przewodniczący sądu.

§ 3. Karę wymierza się w drodze zarządzenia.

§ 4. Ukaranemu, w ciągu 7 dni od dnia wydania zarządzenia o wymierzeniu kary, przysługuje odwołanie do sądu.

TYTUŁ VI
PRZEPIS KOŃCOWY

Art. 105. Ustawa wchodzi w życie w terminie określonym w ustawie Sejmu nr … z dnia … — Przepisy wprowadzające ustawę — Kodeks postępowania sądowego.

Załącznik 2
Projekt ustawy — Przepisy wprowadzające ustawę — Kodeks postępowania sądowego

(Dostępny także w formacie PDF).
Ustawa Sejmu nr …
z dnia …
Przepisy wprowadzające ustawę — Kodeks postępowania sądowego



Art. 1. Wchodzi w życie ustawa Sejmu nr … z dnia … — Kodeks postępowania sądowego.

Art. 2. W Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r. wprowadza się następujące zmiany:

  1) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Władzę ustawodawczą w Księstwie Sarmacji sprawuje Sejm, władzę wykonawczą — Rada Ministrów, władzę sądowniczą — Książę i Trybunał Koronny";

  2) po rozdziale V dodaje się rozdział Va, zatytułowany "Trybunał Koronny";

  3) w rozdziale Va dodaje się:

    a) art. 32a w brzmieniu: "Trybunał Koronny wydaje wyroki w imieniu Księstwa Sarmacji",

    b) art. 32b w brzmieniu: "Trybunał Koronny: 1) wymierza kary, chyba, że przepis szczególny stanowi wyraźnie inaczej; 2) rozstrzyga sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego; 3) kontroluje działalność organów władzy publicznej innych niż Sejm; 4) kontroluje zgodność aktów normatywnych z aktami normatywnymi wyższego rzędu; 5) ustala powszechnie obowiązującą wykładnię prawa; 6) rozpoznaje odwołania od kar wymierzonych przez inne organy; 7) załatwia inne sprawy, przekazane do jego właściwości ustawą",

    c) art. 32c w brzmieniu: "Kontrolując działalność organu władzy publicznej, Trybunał Koronny może: 1) unieważnić niezgodne z prawem postanowienie, decyzję, uchwałę czy inny, podobny akt organu; 2) nakazać organowi: a) podjęcie działań, do których jest zobowiązany, a których zaniechał, b) zaniechanie działań, które podjął z przekroczeniem swoich kompetencji, c) podjęcie działań potrzebnych dla usunięcia skutków zaniechań lub przekroczeń kompetencji organu; 3) złożyć z urzędu członka organu, który przyczynił się do rażącego naruszenia prawa",

    d) art. 32d w brzmieniu: "1. Trybunał Koronny uchyla akt normatywny niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu, a także akty normatywne nierozerwalnie z nim związane. 2. Można uchylić tylko niektóre przepisy aktu normatywnego, jeżeli wystarcza to do eliminacji niezgodności i zapewnienia spójności prawa. 3. Jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, można uchylone akty normatywne albo ich niektóre przepisy pozostawić czasowo w mocy, jednak na nie dłużej, niż 30 dni od dnia wydania wyroku",

    e) art. 32e w brzmieniu: "1. Wyrok Trybunału Koronnego w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa jest źródłem prawa na równi z aktem normatywnym, którego wykładnię nim ustalono. 2. Jeżeli Trybunał Koronny ustalił powszechnie obowiązującą wykładnię przepisu, a przepis ten znowelizowano, to wyrok, którym ustalono wykładnię, uważa się za uchylony w części dotyczącej znowelizowanego przepisu, w zakresie, w jakim został on zmieniony. 3. Ustalona wykładnia prawa nie podlega zmianie, jeżeli nie zmieniło się prawo",

    f) art. 32f w brzmieniu: "Książę nie działa jako samodzielny organ władzy sądowniczej, jest przewodniczącym Trybunału Koronnego",

    g) art. 32g w brzmieniu: "1. Obok Księcia w skład Trybunału Koronnego wchodzą asesorzy. 2. Liczbę asesorów Książę określi w drodze rozporządzenia, w przedziale od trzech do siedmiu",

    h) art. 32h w brzmieniu: "Marszałek Trybunału Koronnego ma prawa i obowiązki przewodniczącego Trybunału Koronnego",

    i) art. 32i w brzmieniu: "Asesorem może być, kto: 1) jest obywatelem sarmackim; 2) ma możność sprawowania funkcji publicznych; 3) nie jest posłem; 4) nie kandyduje do Sejmu; 5) nie jest obywatelem innej mikronacji ani nie sprawuje jej funkcji publicznych; 6) nie został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego; 7) dysponuje wiedzą prawniczą na wysokim poziomie",

    j) art. 32j w brzmieniu: "1. Asesorów wybiera Sejm, na czteromiesięczną kadencję, większością ⅔ głosów ustawowej liczby posłów. 2. Marszałek Sejmu wszczyna postępowanie uchwałodawcze z urzędu: 1) na 14 dni przed upływem kadencji asesora; 2) jeżeli asesor utraci funkcję; 3) w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 32b ust. 2, w razie potrzeby. 3. Marszałek Sejmu może zażądać od kandydata, by: 1) wykazał, że spełnia warunki, o których mowa w art. 32i pkt 1–2; 2) oświadczył, że spełnia warunki, o których mowa w art. 32i pkt 3–7; a jeżeli kandydat zaniecha tego, odrzucić jego kandydaturę",

    k) art. 32k w brzmieniu: "Marszałka Trybunału Koronnego powołuje Książę",

    l) art. 32l w brzmieniu: "1. Asesor traci funkcję z mocy prawa: 1) jeżeli złoży rezygnację; 2) jeżeli przestanie spełniać warunki, o których mowa w art. 32d. 2. Utratę funkcji podaje do wiadomości publicznej Marszałek Trybunału Koronnego",

    m) art. 32m w brzmieniu: "1. Marszałek Trybunału Koronnego traci funkcję z mocy prawa: 1) jeżeli złoży rezygnację; 2) jeżeli przestanie sprawować funkcję asesora. 2. Utratę funkcji podaje do wiadomości publicznej Książę";

    n) art. 32n w brzmieniu: "1. Asesora albo Marszałka Trybunału Koronnego może odwołać z pełnionej funkcji, w drodze uchwały, zgromadzenie asesorów. 2. Zgromadzenie podejmuje uchwałę przez głosowanie, większością ⅔ głosów wszystkich uprawnionych. 3. Uchwała może być podjęta na wniosek Księcia, asesora, Marszałka Sejmu albo Sejmu".

Art. 3. W ustawie Sejmu nr 146 z dnia 11 grudnia 2011 r. o prefektach wprowadza się następujące zmiany:

  1) uchyla się art. 4;

  2) art. 5 otrzymuje brzmienie: "1. Prefekt wymierza kary za czyny zabronione z art. 44 ustawy Sejmu nr 115 z dnia 26 października 2010 r. — Kodeks Sprawiedliwości. 2. Od decyzji prefekta o wymierzeniu kary można odwołać się w ciągu 7 dni od dnia wydania decyzji";

  3) w art. 6 w ust. 4 wyrazy "Księcia (Pierwszego Asesora) lub Kanclerza" zastępuje się wyrazami "Księcia, Marszałka Trybunału Koronnego albo Kanclerza".

Art. 4. W ustawie Sejmu nr 115 z dnia 26 października 2010 r. — Kodeks Sprawiedliwości wprowadza się następujące zmiany:

  1) w art. 42 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie: "niepodporządkowanie się orzeczeniu sądu";

  2) w art. 42 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 8 w brzmieniu: "sprzeniewierzenie się ugodzie zawartej przed mediatorem";

  3) w art. 44 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "Prowincja może zabronić na swoim terytorium pod karą więzienia do 7 dni lub karą grzywny do 10 tysięcy libertów także innych czynów";

  4) w art. 44 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "Karę grzywny za czyn zabroniony przez prowincję lub popełniony w jej miejscu publicznym wymierza się na rzecz prowincji".

Art. 5. W ustawie Sejmu nr 35 z dnia 31 marca 2005 r. o Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji wprowadza się następujące zmiany:

  1) art. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Obowiązkowi publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji podlegają: 1) akty normatywne, o których mowa w art. 2 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.; 2) akty normatywne niebędące źródłami powszechnie obowiązującego prawa; 3) akty stanowiące normy konkretne i indywidualne, w szczególności postanowienia, decyzje i uchwały organów władzy publicznej. 2. Akty, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostały opublikowane, są nieważne. 3. Obowiązkowi publikacji podlegają ponadto wyroki sądów, od których nie przysługuje odwołanie, także wskutek upływu terminu odwołania. 4. Dla ważności wyroku sądu wystarczające jest podanie go do wiadomości publicznej. 5. Obowiązkowi publikacji nie podlegają postanowienia sądów ani postanowienia i zarządzenia organów postępowania sądowego. 6. Ustawa albo rozporządzenie może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. 7. Akt prawa miejscowego może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do wydanych na jego podstawie aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3";

  2) w art. 1b w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu: "przewodniczącym sądów".

Art. 6. Traci moc ustawa Sejmu nr 210 o Trybunale Koronnym z dnia 22 kwietnia 2014 r.

Art. 7. Wejście w życie ustawy nie przerywa biegu kadencji urzędujących asesorów Trybunału Koronnego.

Art. 8. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy Sejmu nr 210 o Trybunale Koronnym z dnia 22 kwietnia 2014 r. zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 32g ust. 2 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.

Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Alfred 5 lip 2016, o 12:40

Przepraszam — muszę skorygować załącznik 2; wygląda na to, że pewne zmiany się nie zapisały.
Ustawa Sejmu nr …
z dnia …
Przepisy wprowadzające ustawę — Kodeks postępowania sądowego



Art. 1. Wchodzi w życie ustawa Sejmu nr … z dnia … — Kodeks postępowania sądowego.

Art. 2. W Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r. wprowadza się następujące zmiany:

  1) art. 4 otrzymuje brzmienie: "Władzę ustawodawczą w Księstwie Sarmacji sprawuje Sejm, władzę wykonawczą — Rada Ministrów, władzę sądowniczą — Książę i Trybunał Koronny";

  2) po rozdziale V dodaje się rozdział Va, zatytułowany "Trybunał Koronny";

  3) w rozdziale Va dodaje się:

    a) art. 32a w brzmieniu: "Trybunał Koronny wydaje wyroki w imieniu Księstwa Sarmacji",

    b) art. 32b w brzmieniu: "rybunał Koronny: 1) wymierza kary, chyba, że przepis szczególny stanowi wyraźnie inaczej; 2) rozstrzyga sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego; 3) kontroluje działalność organów władzy publicznej innych niż Sejm; 4) kontroluje zgodność aktów normatywnych z aktami normatywnymi wyższego rzędu; 5) ustala powszechnie obowiązującą wykładnię prawa; 6) rozpoznaje odwołania od kar wymierzonych przez inne organy; 7) załatwia inne sprawy, przekazane do jego właściwości ustawą",

    c) art. 32c w brzmieniu: "Kontrolując działalność organu władzy publicznej, Trybunał Koronny może: 1) unieważnić niezgodne z prawem postanowienie, decyzję, uchwałę czy inny, podobny akt organu; 2) nakazać organowi: a) podjęcie działań, do których jest zobowiązany, a których zaniechał, b) zaniechanie działań, które podjął z przekroczeniem swoich kompetencji, c) podjęcie działań potrzebnych dla usunięcia skutków zaniechań lub przekroczeń kompetencji organu; 3) złożyć z urzędu członka organu, który przyczynił się do rażącego naruszenia prawa",

    d) art. 32d w brzmieniu: "1. Trybunał Koronny uchyla akt normatywny niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu, a także akty normatywne nierozerwalnie z nim związane. 2. Można uchylić tylko niektóre przepisy aktu normatywnego, jeżeli wystarcza to do eliminacji niezgodności i zapewnienia spójności prawa. 3. Jeżeli przemawia za tym ważny interes publiczny, można uchylone akty normatywne albo ich niektóre przepisy pozostawić czasowo w mocy, jednak na nie dłużej, niż 30 dni od dnia wydania wyroku",

    e) art. 32e w brzmieniu: "1. Wyrok Trybunału Koronnego w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa jest źródłem prawa na równi z aktem normatywnym, którego wykładnię nim ustalono. 2. Jeżeli Trybunał Koronny ustalił powszechnie obowiązującą wykładnię przepisu, a przepis ten znowelizowano, to wyrok, którym ustalono wykładnię, uważa się za uchylony w części dotyczącej znowelizowanego przepisu, w zakresie, w jakim został on zmieniony. 3. Ustalona wykładnia prawa nie podlega zmianie, jeżeli nie zmieniło się prawo",

    f) art. 32f w brzmieniu: "Książę nie działa jako samodzielny organ władzy sądowniczej, jest przewodniczącym Trybunału Koronnego",

    g) art. 32g w brzmieniu: "1. Obok Księcia w skład Trybunału Koronnego wchodzą asesorzy. 2. Liczbę asesorów Książę określi w drodze rozporządzenia, w przedziale od trzech do siedmiu",

    h) art. 32h w brzmieniu: "Marszałek Trybunału Koronnego ma prawa i obowiązki przewodniczącego Trybunału Koronnego",

    i) art. 32i w brzmieniu: "Asesorem może być, kto: 1) jest obywatelem sarmackim; 2) ma możność sprawowania funkcji publicznych; 3) nie jest posłem; 4) nie kandyduje do Sejmu; 5) nie jest obywatelem innej mikronacji ani nie sprawuje jej funkcji publicznych; 6) nie został uznany za winnego popełnienia czynu zabronionego; 7) dysponuje wiedzą prawniczą na wysokim poziomie",

    j) art. 32j w brzmieniu: "1. Asesorów wybiera Sejm, na czteromiesięczną kadencję, większością ⅔ głosów ustawowej liczby posłów. 2. Marszałek Sejmu wszczyna postępowanie uchwałodawcze z urzędu: 1) na 14 dni przed upływem kadencji asesora; 2) jeżeli asesor utraci funkcję; 3) w dniu ogłoszenia rozporządzenia, o którym mowa w art. 32b ust. 2, w razie potrzeby. 3. Marszałek Sejmu może zażądać od kandydata, by: 1) wykazał, że spełnia warunki, o których mowa w art. 32i pkt 1–2; 2) oświadczył, że spełnia warunki, o których mowa w art. 32i pkt 3–7; a jeżeli kandydat zaniecha tego, odrzucić jego kandydaturę",

    k) art. 32k w brzmieniu: "Marszałka Trybunału Koronnego powołuje Książę",

    l) art. 32l w brzmieniu: "1. Asesor traci funkcję z mocy prawa: 1) jeżeli złoży rezygnację; 2) jeżeli przestanie spełniać warunki, o których mowa w art. 32d. 2. Utratę funkcji podaje do wiadomości publicznej Marszałek Trybunału Koronnego",

    m) art. 32m w brzmieniu: "1. Marszałek Trybunału Koronnego traci funkcję z mocy prawa: 1) jeżeli złoży rezygnację; 2) jeżeli przestanie sprawować funkcję asesora. 2. Utratę funkcji podaje do wiadomości publicznej Książę";

    n) art. 32n w brzmieniu: "1. Kolegium Trybunału Koronnego może: 1) odwołać z urzędu Marszałka Trybunału Koronnego lub asesora; udzielić Marszałkowi Trybunału Koronnego albo asesorowi nagany; jeżeli nie wykonuje on swoich obowiązków albo swoim zachowaniem naraża Trybunał Koronny na utratę zaufania społecznego. 2. W skład Kolegium wchodzą: 1) Marszałek Trybunału Koronnego, jako przewodniczący; 2) asesorzy. 3. Kolegium przyjmuje uchwały większością ⅔ głosów wszystkich uprawnionych do głosowania, na wniosek członka Kolegium, Księcia, Marszałka Sejmu albo Sejmu. 4. Uprawniony do głosowania nie jest członek Kolegium, którego dotyczy wniosek. 5. Jeżeli wniosek dotyczy przewodniczącego Kolegium, zastępuje go: 1) wnioskodawca, jeżeli jest członkiem Kolegium; 2) wskazany przez wnioskodawcę członek Kolegium, jeżeli wnioskodawca nie jest członkiem".

Art. 3. W ustawie Sejmu nr 146 z dnia 11 grudnia 2011 r. o prefektach wprowadza się następujące zmiany:

  1) uchyla się art. 4;

  2) art. 5 otrzymuje brzmienie: "1. Prefekt wymierza kary za czyny zabronione z art. 44 ustawy Sejmu nr 115 z dnia 26 października 2010 r. — Kodeks Sprawiedliwości. 2. Od decyzji prefekta o wymierzeniu kary można odwołać się w ciągu 7 dni od dnia wydania decyzji";

  3) w art. 6 w ust. 4 wyrazy "Księcia (Pierwszego Asesora) lub Kanclerza" zastępuje się wyrazami "Księcia, Marszałka Trybunału Koronnego albo Kanclerza".

Art. 4. W ustawie Sejmu nr 115 z dnia 26 października 2010 r. — Kodeks Sprawiedliwości wprowadza się następujące zmiany:

  1) w art. 42 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie: "niepodporządkowanie się orzeczeniu sądu";

  2) w art. 42 w ust. 1 po pkt 7 dodaje się pkt 8 w brzmieniu: "sprzeniewierzenie się ugodzie zawartej przed mediatorem";

  3) w art. 44 po ust. 2 dodaje się ust. 3 w brzmieniu: "Prowincja może zabronić na swoim terytorium pod karą więzienia do 7 dni lub karą grzywny do 10 tysięcy libertów także innych czynów";

  4) w art. 44 po ust. 3 dodaje się ust. 4 w brzmieniu: "Karę grzywny za czyn zabroniony przez prowincję lub popełniony w jej miejscu publicznym wymierza się na rzecz prowincji".

Art. 5. W ustawie Sejmu nr 35 z dnia 31 marca 2005 r. o Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji wprowadza się następujące zmiany:

  1) art. 1 otrzymuje brzmienie: "1. Obowiązkowi publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji podlegają: 1) akty normatywne, o których mowa w art. 2 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.; 2) akty normatywne niebędące źródłami powszechnie obowiązującego prawa; 3) akty stanowiące normy konkretne i indywidualne, w szczególności postanowienia, decyzje i uchwały organów władzy publicznej. 2. Akty, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostały opublikowane, są nieważne. 3. Obowiązkowi publikacji podlegają ponadto wyroki sądów, od których nie przysługuje odwołanie, także wskutek upływu terminu odwołania. 4. Dla ważności wyroku sądu wystarczające jest podanie go do wiadomości publicznej. 5. Obowiązkowi publikacji nie podlegają postanowienia sądów ani postanowienia i zarządzenia organów postępowania sądowego. 6. Ustawa albo rozporządzenie może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. 7. Akt prawa miejscowego może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do wydanych na jego podstawie aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3";

  2) w art. 1b w ust. 2 po pkt 6 dodaje się pkt 6a w brzmieniu: "przewodniczącym sądów".

Art. 6. Traci moc ustawa Sejmu nr 210 o Trybunale Koronnym z dnia 22 kwietnia 2014 r.

Art. 7. Wejście w życie ustawy nie przerywa biegu kadencji urzędujących asesorów Trybunału Koronnego.

Art. 8. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy Sejmu nr 210 o Trybunale Koronnym z dnia 22 kwietnia 2014 r. zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 32g ust. 2 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.

Art. 9. Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
(—) Alfred de Ebruz
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Kristian Arped 5 lip 2016, o 14:14

Wasza Książęca Mość,
Wysoka Izbo,

zarządzam pierwsze czytanie projektu, które zakończy się 12 lipca 2016 roku o godzinie 15.30. Na przyszłość — jednak — prosiłbym o składanie projektów ustaw w Lasce Marszałkowskiej.

(—) Kristian bnt Arped,
Marszałek Sejmu
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Kristian Arped 6 lip 2016, o 00:37

Wysoka Izbo,

pozwolę sobie zgłosić poprawkę czysto redakcyjną do ustawy wprowadzającej:

  1. Art. 2 ust. 1 („art. 4 otrzymuje brzmienie: »Władzę ustawodawczą w Księstwie Sarmacji sprawuje Sejm, władzę wykonawczą — Rada Ministrów, władzę sądowniczą — Książę i Trybunał Koronny«”) otrzymuje brzmienie: „art. 4 (»Władzę ustawodawczą w Księstwie Sarmacji sprawuje Sejm, władzę wykonawczą — Rada Ministrów, władzę sądowniczą — Książę i organy powołane ustawą«) otrzymuje brzmienie: »Władzę ustawodawczą w Księstwie Sarmacji sprawuje Sejm, władzę wykonawczą — Rada Ministrów, władzę sądowniczą — Książę i Trybunał Koronny«”.
  2. Art. 3 ust. 1 („uchyla się art. 4”) otrzymuje brzmienie: „skreśla się art. 4 (»Prowincja może określić dodatkowe wykroczenia oraz kary wymierzane za ich popełnienie na obszarze prowincji, z zastrzeżeniem, że wymiar kary nie może przekraczać siedmiu dni kary więzienia oraz kary dodatkowej grzywny w wysokości 10 000 libertów«)”.
  3. Art. 3 ust. 2 („art. 5 otrzymuje brzmienie: »1. Prefekt wymierza kary za czyny zabronione z art. 44 ustawy Sejmu nr 115 z dnia 26 października 2010 r. — Kodeks Sprawiedliwości. 2. Od decyzji prefekta o wymierzeniu kary można się odwołać w ciągu 7 dni od dnia wydania decyzji«”) otrzymuje brzmienie: „art. 5 (»(1) Prefekt może wymierzyć za popełnienie wykroczenia karę do siedmiu dni więzienia oraz karę dodatkową grzywny do 10 000 libertów, chyba że ustawa stanowi inaczej. (2) Jeżeli wymierzono karę za popełnienie wykroczenia na obszarze prowincji, karę dodatkową grzywny wymierza się na jej rzecz. (3) Wymierzenie kary wymaga dla swej ważności podania do publicznej wiadomości. Wymierzenie kary pozbawienia wolności wymaga zatwierdzenia przez Trybunał Koronny w drodze orzeczenia w sprawie wniosku złożonego przez właściwego Prefekta. (4) Osoba ukarana przez prefekta może odwołać się do sądu w czasie odbywania kary«) otrzymuje brzmienie: »(1) Prefekt wymierza kary za czyny zabronione z art. 44 Ustawy Sejmu — Kodeksu Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. (2) Od decyzji prefekta o wymierzeniu kary można się odwołać w ciągu 7 dni od dnia wydania decyzji«”.
  4. Art. 4 ust. 1 („w art. 42 w ust. 1 pkt 7 otrzymuje brzmienie: »niepodporządkowanie się orzeczeniu sądu«”) otrzymuje brzmienie: „art. 42 ust. 1 pkt 7 (»niepodporządkowanie się orzeczeniu sądu lub złamanie postanowień ugody procesowej«) otrzymuje brzmienie: »niepodporządkowanie się orzeczeniu sądu«”.
  5. Art. 5 ust. 1 („art. 1 otrzymuje brzmienie: »(1) Obowiązkowi publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji podlegają: 1) akty normatywne, o których mowa w art. 2 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.; 2) akty normatywne niebędące źródłami powszechnie obowiązującego prawa; 3) akty stanowiące normy konkretne i indywidualne, w szczególności postanowienia, decyzje i uchwały organów władzy publicznej. (2) Akty, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostały opublikowane, są nieważne. (3) Obowiązkowi publikacji podlegają ponadto wyroki sądów, od których nie przysługuje odwołanie, także wskutek upływu terminu odwołania. (4) Dla ważności wyroku sądu wystarczające jest podanie go do wiadomości publicznej. (5) Obowiązkowi publikacji nie podlegają postanowienia sądów ani postanowienia i zarządzenia organów postępowania sądowego. (6) Ustawa albo rozporządzenie może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. (7) Akt prawa miejscowego może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do wydanych na jego podstawie aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3«) otrzymuje brzmienie: „art. 1 (»(1) Obowiązkowi publikacji, chyba że ustawa lub rozporządzenie stanowi inaczej, w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji podlegają: 1) akty normatywne, 2) postanowienia i decyzje oraz uchwały Sejmu. (2) Nieopublikowane akty prawne, o których mowa w ust. 1, są nieważne. (3) Rozporządzenie może znosić obowiązek publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji także postanowień i decyzji wydanych na podstawie ustawy lub prawa samorządu terytorialnego«) otrzymuje brzmienie: »(1) Obowiązkowi publikacji w Dzienniku Praw Księstwa Sarmacji podlegają: 1) akty normatywne, o których mowa w art. 2 ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r.; 2) akty normatywne niebędące źródłami powszechnie obowiązującego prawa; 3) akty stanowiące normy konkretne i indywidualne, w szczególności postanowienia, decyzje i uchwały organów władzy publicznej. (2) Akty, o których mowa w ust. 1, jeżeli nie zostały opublikowane, są nieważne. (3) Obowiązkowi publikacji podlegają ponadto wyroki sądów, od których nie przysługuje odwołanie, także wskutek upływu terminu odwołania. (4) Dla ważności wyroku sądu wystarczające jest podanie go do wiadomości publicznej. (5) Obowiązkowi publikacji nie podlegają postanowienia sądów ani postanowienia i zarządzenia organów postępowania sądowego. (6) Ustawa albo rozporządzenie może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2–3. (7) Akt prawa miejscowego może znosić obowiązek publikacji w odniesieniu do wydanych na jego podstawie aktów tych rodzajów, o których mowa w ust. 1 pkt 2–3«”.


Oraz chciałbym zapytać — jakie jest uzasadnienie art. 3 ust. 1 projektu ustawy wprowadzającej, to jest odebrania prowincjom możliwości kreowania lokalnych przepisów porządkowych?

(—) Kristian bnt Arped,
Poseł
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Alfred 6 lip 2016, o 07:53

Panie Pośle,

przepisy zmieniające i uchylające są w ustawie wprowadzającej dosyć liczne. Wydaje mi się, że czytelność może ucierpieć. Sugerowałbym zamieszczenie oryginalnych brzmień zmienianych przepisów w stopce, jako przypisów, przy ewentualnej publikacji ustawy w Dzienniku Praw, zamiast włączania ich do tekstu ustawy.

W drugiej kwestii, proszę zwrócić uwagę na art. 4 pkt 3 projektu. Kompetencja prowincji do stanowienia przepisów karnych zostaje przeniesiona do ks, z prostej przyczyny — tam lepiej pasuje.
(—) Alfred de Ebruz
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Andrzej Fryderyk 6 lip 2016, o 17:28

Szanowny Panie Ministrze,

w związku z ogromnym zakresem projektu, chciałbym zadać pytania:
1. Czy prowincja, jako organ stanowiący i wykonujący prawo, w myśl nowych przepisów będzie miała możliwość zgłoszenia do Trybunału wniosku o wykładnie, w celu uzyskania informacji o zgodności przepisów z Konstytucją? Jeśli tak to na podstawie jakich przepisów? Jeśli nie, to dlaczego?
2. Czy prowincja, jako reprezentant dużej części społeczeństwa, w myśl nowych przepisów będzie miała możliwość zgłoszenia do Trybunału wniosku o wykładnie, w celu uzyskania informacji, czy akty wykonawcze Księcia bądź Kanclerza są zgodne z Konstytucją? Jeśli tak to na podstawie jakich przepisów? Jeśli nie, to dlaczego?
3. Jak należy rozumieć art. 17 §3 p. 6?

Po dokładnym zapoznaniu się z proponowaną ustawą, możliwe jest, że pojawi się więcej pytań z mojej strony.
Andrzej Fryderyk
Książę-Senior Sarmacji
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Alfred 6 lip 2016, o 19:02

Wasza Królewska Wysokość,

1, 2. Niemalże odpowiedziałem odruchowo: „tak, oczywiście“. Sprawdziłem jednak i okazało się, że pominąłem namiestników prowincji wśród osób uprawnionych do wnoszenia o wszczęcie postępowania w sprawie ustrojowej.
3. Odesłanie w przywołanym przepisie jest błędne, zapewne zdezaktualizowało się przy jednej ze zmian numeracji; przepis powinien odsyłać do art. 28 § 1.

Dziękuję za zauważenie tych niedociągnięć. Jeszcze dziś złożę autopoprawkę, by skorygować te i inne, które sam dostrzegłem.
(—) Alfred de Ebruz
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Alfred 6 lip 2016, o 22:49

Wysoki Sejmie,
Panie Marszałku,

zgłaszam autopoprawkę do projektu ustawy — Kodeks postępowania sądowego.

W projekcie ustawy — Kodeks postępowania sądowego wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 9 wyraz „załatwienia” zastępuje się wyrazem „rozstrzygnięcia”;

2) art. 12 otrzymuje brzmienie: „Jeżeli wskutek działania przewodniczącego składu zaktualizował się dla uczestnika postępowania obowiązek lub upoważnienie, to przewodniczący zawiadamia go o tym za pośrednictwem Poczty Konnej”;

3) art. 13 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Jeżeli wskutek działania przewodniczącego składu zaktualizował się dla uczestnika postępowania obowiązek lub upoważnienie, a ustawa nie określa terminu jego wykonania, to przewodniczący wyznacza termin, nie krótszy, niż 2 dni od dnia zaktualizowania się obowiązku lub upoważnienia. § 2. Jeżeli wskutek działania przewodniczącego składu zaktualizował się dla uczestnika postępowania obowiązek lub upoważnienie i biegnie termin jego wykonania, to przewodniczący może przedłużyć termin. § 3. Jeżeli wskutek działania przewodniczącego składu zaktualizował się dla uczestnika postępowania obowiązek lub upoważnienie, a uczestnik nie wykonał go w terminie, to przewodniczący może przywrócić termin. § 4. Przedłużając albo przywracając termin, przewodniczący składu wydaje zarządzenie”;

4) w tytule I w dziale III rozdział 2 otrzymuje tytuł: „Wniosek o rozpoznanie sprawy”;

5) art. 17 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Sąd rozpoznaje sprawę na wniosek mającego interes prawny, z zastrzeżeniem § 2–4. § 2. Jeżeli ustawa tak stanowi, sąd rozpoznaje sprawę karną na wniosek oskarżyciela publicznego. § 3. Sąd rozpoznaje sprawę ustrojową na wniosek: 1) Księcia; 2) Marszałka Sejmu; 3) Kanclerza; 4) przewodniczącego sądu; 5) sprawującego organ reprezentujący prowincję, a jeśli prowincję reprezentuje organ kolegialny, jego przewodniczącego; 6) przedstawiciela grupy posłów w liczbie stanowiącej jedną trzecią liczby posłów; 7) przedstawiciela grupy obywateli w liczbie stanowiącej jedną dziesiątą liczby obywateli lub jedną dziesiątą głosujących w ostatnich wyborach do Sejmu; 8) przewodniczącego składu sądu, w przypadku, o którym mowa w art. 28 § 1. § 4. Sąd rozpoznaje sprawę kontrolną z urzędu, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, w szczególności wywołane przedłożonym przewodniczącemu sądu zawiadomieniem, że w działalności organu władzy publicznej zaistniały nieprawidłowości”;

6) w art. 18 wyrazy „Wniosek o wszczęcie postępowania sądowego” zastępuje się wyrazami „Wniosek o rozpoznanie sprawy przez sąd”;

7) art. 19 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Wniosek o rozpoznanie sprawy przez sąd składa się na ręce przewodniczącego sądu. § 2. Na wniosek przewodniczący wszczyna postępowanie sądowe w sprawie, z zastrzeżeniem art. 20”;

8) art. 20 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Przewodniczący sądu oddala wniosek o rozpoznanie sprawy przez sąd, jeżeli brak jest przesłanek ku rozpoznaniu sprawy. § 2. Przewodniczący sądu odrzuca wniosek o rozpoznanie sprawy przez sąd, jeżeli: 1) w sprawie trwa albo zakończyło się, w tym przez umorzenie, postępowanie sądowe, chyba że postępowanie umorzono z przyczyny, że wniosek o rozpoznanie sprawy powinien był zostać odrzucony; 2) wniosek nie zawiera elementów, o których mowa w art. 18; 3) wnioskodawca nie ma możności, by wnosić o rozpoznanie sprawy przez sąd. § 3. Jeżeli sąd nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, przewodniczący przekazuje wniosek na ręce przewodniczącego właściwego sądu, a jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów w ogóle, odrzuca wniosek”;

9) art. 21 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Wszczynając postępowanie sądowe, przewodniczący sądu ustala unikalny numer postępowania. § 2. Numer składa się z: 1) akronimu nazwy sądu; 2) oznaczenia przedmiotu postępowania, w postaci: a) litery „K” — w przypadku postępowania w sprawie karnej oraz łącznego postępowania w sprawach karnej i innej, b) litery „C” — w przypadku postępowania w sprawie cywilnej, c) litery „A” — w przypadku postępowania w sprawie o kontrolę zgodności aktu normatywnego z aktem normatywnym wyższym hierarchicznie, d) litery „W” — w przypadku postępowania w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa, e) litery „O” — w przypadku postępowania w sprawie kontrolnej, f) litery „D” — w przypadku postępowania w sprawie drobnej; 3) daty wszczęcia postępowania, w postaci „rr/mm/dd”; z zastrzeżeniem § 3. § 3. Numer postępowania apelacyjnego składa się z: 1) akronimu nazwy sądu; 2) zbitka liter „Ap”; 3) numeru postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok. § 4. Jeżeli numer utworzony w sposób określony w § 2–3 nie byłby unikalny, to na jego końcu umieszcza się liczbę 1, a w przypadku powtórzenia się takiej sytuacji — dalsze liczby naturalne”;

10) art. 28 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Jeżeli rozstrzygnięciu sprawy stoi na przeszkodzie wątpliwość co do poprawnej wykładni prawa albo zgodności aktu normatywnego, który miałby być podstawą prawną rozstrzygnięcia, z aktem normatywnym wyższym hierarchicznie, to przewodniczący składu wnosi do właściwego sądu o rozpoznanie sprawy ustrojowej. § 2. Naradę zawiesza się do czasu rozstrygnięcia sprawy przez sąd albo oddalenia bądź odrzucienia wniosku o rozpoznanie sprawy”;

11) w art. 35 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „jeżeli wniosek o rozpoznanie sprawy przez sąd powinien był zostać odrzucony z jednej z przyczyn, o których mowa w art. 20 § 2 pkt 1 i 3 oraz art. 20 § 3”;

12) art. 39 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Określenie „akt oskarżenia” oznacza wniosek o rozpoznanie przez sąd sprawy karnej oraz wniosek o rozpoznanie przez sąd spraw karnej i innej w łącznym postępowaniu sądowym. § 2. Określenie „pozew” oznacza wniosek o rozpoznanie przez sąd sprawy cywilnej”;

13) w art. 46 po § 2 dodaje się § 3 w brzmieniu: „Przewodniczący składu wzywa świadka w drodze zarządzenia”;

14) w art. 50:

    a) § 1 otrzymuje brzmienie: „Strony i świadkowie mogą wypowiadać się za zgodą przewodniczącego składu, udzieloną w drodze zarządzenia”,

    b) w § 2 wyrazy „udzielić zgody stronie” zastępuje się wyrazami „udzielić stronie zgody”,

    c) po § 2 dodaje się § 3 w brzmieniu: „Odmawiając stronie zgody, przewodniczący składu wydaje postanowienie”;

15) w art. 52:

    a) § 2 otrzymuje brzmienie: „Strony mogą zadawać pytania świadkom za zgodą przewodniczącego składu, udzieloną w drodze zarządzenia, przy czym art. 50 § 2–3 stosuje się odpowiednio”,

    b) § 3 otrzymuje brzmienie: „Świadek obowiązany jest odpowiedzieć na zadane mu pytanie w ciągu 2 dni od dnia zadania pytania, przy czym, że art. 13 § 2–4 stosuje się odpowiednio”;

16) w art. 74 § 1 otrzymuje brzmienie: „Wniosek o rozpoznanie sprawy o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa przez sąd zawiera pytanie prawne”;

17) w art. 91 w pkt 4 wyraz „rozstrzygnięcia” zastępuje się wyrazem „rozpoznania”;

18) art. 103 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Kto nie wykonuje w terminie obowiązku, który zaktualizował się dlań przez działanie przewodniczącego składu, i nie usprawiedliwia się należycie w ciagu 2 dni od dnia upłynięcia terminu, podlega karze grzywny do 50 000 lt. § 2. Jeżeli termin był przedłużony albo przywrócony, sprawca czynu z § 1 podlega karze grzywny do 100 000 lt. § 3. Do świadka, który nie odpowiada w terminie na zadane mu pytanie, § 1–2 stosuje się odpowiednio. § 4. Nie podlega karze sprawca czynu z § 1, jeżeli przewodniczący składu nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 12”.

Zmieniona zgodnie z autopoprawką wersja PDF projektu dostępna jest tutaj.

(—) Martin hr. Schlesinger-Asketil
Minister Sprawiedliwości
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Kristian Arped 7 lip 2016, o 23:24

Wysoka Izbo,

w związku z wypowiedzią Pana Ministra Schlesingera-Asketila wycofuję swoją poprawkę.

(—) Kristian bnt Arped,
Poseł
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Ustawa — Kodeks postępowania sądowego z ustawą wprowadza

Postprzez Alfred 8 lip 2016, o 07:56

Wysoki Sejmie,
Panie Marszałku,

zgłaszam autopoprawki do obu projektów.

W projekcie ustawy — Kodeks postępowania sądowego wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 17 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Sprawę karną sąd rozpoznaje na wniosek: 1) oskarżyciela publicznego; 2) oskarżyciela prywatnego w osobie pokrzywdzonego, jeżeli ustawa tak stanowi. § 2. Sprawę cywilną sąd rozpoznaje na wniosek osoby, która żąda ochrony swojego prawa. § 3. Sprawę ustrojową sąd rozpoznaje na wniosek: 1) Księcia; 2) Marszałka Sejmu; 3) Kanclerza; 4) przewodniczącego sądu; 5) sprawującego organ reprezentujący prowincję, a jeśli prowincję reprezentuje organ kolegialny, jego przewodniczącego; 6) przedstawiciela grupy posłów w liczbie stanowiącej jedną trzecią liczby posłów; 7) przedstawiciela grupy obywateli w liczbie stanowiącej jedną dziesiątą liczby obywateli lub jedną dziesiątą głosujących w ostatnich wyborach do Sejmu; 8) przewodniczącego składu sądu, w przypadku, o którym mowa w art. 28 § 1. § 4. Sprawę drobną sąd rozpoznaje na wniosek podmiotu wskazanego w ustawie”;

2) w art. 20 w § 2 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „w sprawie trwa albo zakończyło się, w tym przez umorzenie, postępowanie sądowe”;

3) po art. 20 dodaje się:

    a) art. 20a w brzmieniu: „§ 1. Jeżeli wszczęto postępowanie sądowe, pomimo że wniosek o rozpoznanie sprawy powinien był zostać odrzucony z przyczyny, o której mowa w art. 20 § 2 pkt 2, przewodniczący składu wzywa wnioskodawcę, w drodze zarządzenia, aby uzupełnił braki. § 2. Wnioskodawca uzupełnia braki w ciągu 3 dni od dnia wezwania, odrębnym pismem, które składa na ręce przewodniczącego. § 3. Jeżeli wnioskodawca nie uzupełnił braków w terminie, przewodniczący umarza postępowanie, przy czym art. 13 § 2–4 stosuje się odpowiednio”;

    b) rozdział 2a o tytule: „Rozpoznanie sprawy kontrolnej”;

    c) art. 20b w brzmieniu: „§ 1. Sprawę kontrolną sąd rozpoznaje z urzędu. § 2. Przewodniczący sądu wszczyna postępowanie sądowe w sprawie kontrolnej, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że w działalności organu władzy publicznej wystąpiły nieprawidłowości”;

4) art. 56 otrzymuje brzmienie: „Na wniosek strony, choćby złożony przed wszczęciem postępowania, przewodniczący składu może, w drodze zarządzenia, utajnić rozprawę”;

5) w art. 61 § 2 otrzymuje brzmienie: „W przeciwnym razie przewodniczący składu podejmuje, w drodze zarządzenia, zawieszone postępowanie”;

6) tytuł IV trzymuje tytuł: „Środki zaskarżenia”;

7) art. 83 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Środkiem odwoławczym od wyroku jest apelacja. § 2. Apelacja może być wniesiona w ciągu 7 dni od dnia podania wyroku do wiadomości publicznej. § 3. Apelacja przysługuje stronie od wyroku wydanego w jej sprawie. § 4. Nie przysługuje apelacja od wyroku: 1) w sprawie ustrojowej; 2) wydanego wskutek rozpoznania apelacji”;

8) art. 92 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Środkiem zaskarżenia bezprawnego wyroku jest skarga na bezprawność wyroku. § 2. Skarga może być wniesiona w ciągu 14 dni od dnia podania wyroku do wiadomości publicznej. § 3. Skarga przysługuje stronie w odniesieniu do wyroku wydanego w jej sprawie. § 4. Skarga nie przysługuje: 1) jeżeli wniesiono apelację od wyroku; 2) z przyczyny, o której mowa w art. 91 pkt 4, jeżeli w dniu złożenia skargi sąd byłby właściwy”;

9) po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu: „Do rozpoznawania skargi na bezprawność wyroku stosuje się przepisy niniejszego działu”;

10) art. 99 otrzymuje brzmienie: „§ 1. Środkiem odwoławczym od postanowienia organu postępowania sądowego jest zażalenie. § 2. Zażalenie może być wniesione w ciągu 3 dni od dnia wydania postanowienia. § 3. Zażalenie przysługuje: 1) stronie, której wniosek oddalono albo odrzucono, na postanowienie z art. 15 § 2; 2) stronie, na postanowienia z art. 19 § 2, art. 20, 25 i 35; 3) stronie oraz członkowi składu, którego wyłączono ze składu lub któremu odebrano funkcję przewodniczącego składu, na postanowienie z art. 24; 4) stronie oraz odesłanemu świadkowi, na postanowienie z art. 47; 5) wezwanemu ponownie świadkowi, na postanowienie z art. 49; 6) stronie, której odmówiono zgody, na postanowienie z art. 50 § 3; 7) stronie oraz świadkowi, którego do czasu zamknięcia rozprawy nie odesłano, na postanowienie z art. 53”;

11) w art. 100 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, jeżeli postanowienie wydał przewodniczący sądu, także jako przewodniczący składu”.

W projekcie ustawy — Przepisy wprowadzające ustawę — Kodeks postępowania sądowego po art. 7 dodaje się art. 7a w brzmieniu: „1. Trwające w dniu wejścia w życie postępowania rozpoznawcze ponowne przed Trybunałem Koronnym prowadzi się według przepisów o postępowaniu apelacyjnym. 2. Złożone przed dniem wejścia w życie ustawy wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy przez Trybunał Koronny, którym nie nadano biegu i których nie zwrócono, uważa się za apelacje. 3. Nie stosuje się art. 83 § 4 pkt 1 ustawy Sejmu nr … z dnia … — Kodeks postępowania sądowego do apelacji z ust. 1–2”.

Celem poprawki do projektu kodeksu jest doprecyzowanie, kto może składać wnioski o rozpoznanie sprawy, apelacje, skargi na bezprawność i zażalenia. Celem poprawki do ustawy wprowadzającej jest uregulowanie statusu postępowań rozpoznawczych ponownych i wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy przez Trybunał Koronny.

Spodziewam się, że mogą pojawić się dalsze poprawki — na razie spośród posłów tylko Pan Marszałek w jakikolwiek sposób odniósł się do projektu — toteż nie wprowadzam, póki co, ciągłości numeracji.

Przygotowałem zmienione zgodnie z autopoprawkami wersje PDF projektów: kodeksu i ustawy wprowadzającej.

(—) Martin hr. Schlesinger-Asketil
Minister Sprawiedliwości
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Następna strona

Powrót do Sala obrad

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 0 gości