Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

Przedinternetowi Prezydenci Republiki Bialeńskiej

Moderatorzy: Uniwersytet Bialeński - Kadra, Republika Bialeńska: władze, Uniwersytet Bialeński - Rektor

Przedinternetowi Prezydenci Republiki Bialeńskiej

Postprzez Andrzej Swarzewski 8 lut 2019, o 22:36

Na początek wklejam stare biografie rozsiane po archiwalnym forum.
1. Towarzysz Mikołaj Kapczyński (1914-1998)- Prezydent Republiki Socjalistycznej Bialenii w latach 1945-1953 oraz Republiki Bialeńskiej w latach 1958-1968. Główny przywódca Socjalistycznej Bialenii, szef antymonarchistycznego rządu z 8 grudnia 1945 roku, w okresie wojny główny ideolog bialeńskiej partyzantki, zarówno komunistycznej, jak i demokratyczno-prawicowej.

Mikołaj Kapczyński urodził się w 15 sierpnia 1914 roku w Bengazi, jako syn bialeńskiego urzędnika Józefa Kapczyńskiego i bialeńsko-muzułmańskiej szwaczki Fatimy Kapczyńskiej. W latach 1921-1931 uczył się w Zespole Szkół Państwowych nr 2 w Bengazi. Był bardzo dobrym uczniem, w związku z czym w 1931 roku otrzymał stypendium na studiowanie na Uniwersytecie Bengazijskim, gdzie w 1936 roku ukończył historię, politykę zagraniczną oraz zarządzanie.

W latach 1936-1940 Mikołaj Kapczyński zaangażował się w działalność Komunistycznej Partii Bialenii. Na rok przed wybuchem wojny został posłem na Parlament Republiki Bialeńskiej, gdzie dał się poznać jako znakomity mówca, znawca wielu dziedzin i ponadpartyjny ekspert i autorytet.

W czasie wojny poseł Kapczyński publikował w legalnym "Głosie Bengazi" oraz "Tygodniku Bialeński", a także w nielegalnym "Bunkrze" i "Sztandarze Ludu". Dzięki swojej charyzmie i zdolnościom, pomimo komunistycznej przeszłości, zdołał zrobić doktorat na Uniwersytecie Wolnogradzkim. Pomimo stałej współpracy z partyzantką komunistyczną, Kapczyński wchodził w układy także z prawicową partyzantką, a nawet Armią Wielkiej Bialenii

W okresie rządów Adama Krautza, Mikołaj Kapczyński na mocy ponadpartyjnego porozumienia został wiceministrem spraw zagranicznych. Jednakże już po krótkim czasie złożył dymisję i potajemnie wyjechał do opanowanego przez Zbrojny Front Ludowy. Tam 8 grudnia został premierem Rządu Ludowego, a już w styczniu był Prezydentem Republiki Socjalistycznej Bialenii.

Prezydent Kapczyński odpowiedzialny był za dynamiczny rozwój Bialenii przez cały okres socjalizmu. Był traktowany jako bohater narodowy i ogólnonarodowy autorytet. Uległo do zmianie dopiero w latach 1951-1953, tj. w okresie prawicowych protestów i wreszcie "błękitnej rewolucji". W okresie błękitnej rewolucji Towarzysz Kapczyński zapobiegł większemu rozlewowi krwi przed swoją dymisję i emigrację do Bialenii.

Po zwycięstwie Partii Demokratycznej w 1958 roku Towarzysz Prezydent powrócił do kraju i ponownie został Prezydentem. Urząd ten sprawował przez dwie kolejne kadencji, do 1958 roku. Następnie ustąpił ze stanowiska i zajmował się swoją ulubioną dziedziną polityki- dyplomacją, będąc trzykrotnie ministrem spraw zagranicznych, ambasadorem w Sarmacji oraz ambasadorem w Scholandii.

Zmarł 19 marca 1998 roku, jako bohater narodowy.

2. Roman Hugenberg (1899-1973). Urodził się w bialeńsko-scholandzkiej rodzinie szlacheckiej w Wolnogradzie. Był przeciętnym uczniem, jednakże 1924 roku udało mu się ukończyć Uniwersytet Wolnogradzki (obecnie: Uniwersytet Bialeński) na Wydziale Polityczno-Społecznym. W latach 1918-1925 był działaczem Związku Młodzieży Radykalnej, a później, aż do wojny, Narodowego Odrodzenia Bialenii. Do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej pracował jako nauczyciel w jednym z wolnogradzkich liceów.

W trakcie wojny współpracował z Armią Wielkiej Bialenii i scholandzkimi urzędnikami. Był zwolennikiem zjednoczenia Wielkobialenczyków z Narodową Organizacją Zbrojną i Ligą Obrony Państwa, a nawet Frontem Partyzantki Narodowo-Królewskiej. Po wojnie był przywódcą prawicowej opozycji wobec rządów Lorda Adama Krautza. W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii Hugenberg pozostawał w opozycji wobec rządów Kapczyńskiego. W 1951 roku wszedł do parlamentu z ramienia Bialeńskiej Partii Ludowej. Był także jednym z organizatorów protestów, nie zgadzając się z przegraną swojego komitetu.

W czerwcu 1953 roku był przywódcą antykomunistycznych protestów. Dowodził najbardziej radykalnymi grupami demonstrantów. W czasie pierwszych wyborów w Republice Bialeńskiej wygrała dowodzona przez Hugenberga Liga Radykalnej Prawicy. W latach 1953-1958 był prezydentem Bialenii. W okresie rządów Partii Demokratycznej (1958-1968) był liderem opozycji. W 1968 roku jego Zjednoczenie Patriotyczne nieznacznie pokonało Ligę Liberalną.

W 1973 roku, krótko po zakończeniu kadencji, Roman Hugenberg zmarł. Oceny na temat tej postaci są różne, jednakże ogólnie jest uznawany za śmiałego przywódcę państwowego uprawiającego Realpolitik.

3. Stanisław Kotliński (1930-2000)
. Urodził się mieszczańskiej rodzinie w Bengazi. Pod koniec Wielkiej Wojny Mikroświatowej dołączył do Zbrojnego Frontu Ludowego. W szeregach tej armii walczył również po wojnie przeciwko prawicowemu reżimowi Adama Krautza.
W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii dokończył edukację i został magistrem prawa na uniwersytecie w Bengazi. W początkowym okresie Republiki Bialeńskiej był represjonowany przez prawicowy rząd Hugenberga. Zawieszone zostały jego studia doktoranckie, a za rzekome działania antypaństwowe w latach 1945-1946 został skazany na zakaz sprawowania funkcji publicznych.
W 1958 roku został rehabilitowany przez Prezydenta Kapczyńskiego. Wówczas rozpoczął działalność w Partii Demokratycznej. W latach 1963-1973 poseł, wiceministrem sprawiedliwości (1963-1965)i ministrem spraw obywatelskich (1965-1968).

W 1969 roku został wiceprzewodniczącym Ligi Liberalnej- konfederacji partii lewicowych i wolnościowych. W 1973 roku z powodzeniem kandydował na urząd Prezydenta Republiki Bialeńskiej, pokonując schorowanego już Romana Hugenberga. Wprowadził zasady merkantylizmu, wyrównał różnice społeczne i rozpoczął bialeńskie zainteresowanie sprawą Anatolii. W 1978 roku przegrał prawybory w Lidze Liberalnej oraz nie został wybrany do Zarządu. W związku z tym zrezygnował z członkostwa w partii.

Postanowił kontynuować karierę naukową. W 1980 roku został doktorem, w 1983 roku doktorem habilitowanym, a w 1986 profesorem. W latach 1987-1990 Rektor Wyższej Szkoły Handlowej w Bengazi, w latach 1990-1995 Rektor Uniwersytetu Bengazijskiego, w latach 1995-1998 Rektor Uniwersytetu Wolnogradzkiego (dziś: Uniwersytetu Bialeńskiego). W 1998 roku przeszedł na emeryturę. 2 lata później zmarł z przyczyn naturalnych.
Andrzej Swarzewski
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Republika Bialeńska
Kościół Mazdaistyczny
Dobry Obywatel
 

Re: Przedinternetowi Prezydenci Republiki Bialeńskiej

Postprzez Andrzej Swarzewski 12 mar 2019, o 16:09

4. Marian Topoliński (1948-2012). Urodził się w jednej z najbogatszych bialeńskich rodzin bankierskich. Skończył szkołę średnią oraz studia ekonomiczne w Ekorre (siedziba Króla i Rządu Dreamlandu). Od 1971 roku członek Ligi Liberalnej w której stworzył libertariańskie skrzydło. Po 1973 roku był najważniejszym wewnątrzpartyjnym przeciwnikiem socjalliberalnej polityki Stanisława Kotlińskiego.
Od 1973 roku poseł, przewodniczący parlamentarnej komisji finansów. 5 lat później nieoczekiwanie pokonał Stanisława Kotlińskiego w prawyborach prezydenckich. W wyborach prezydenckich odniósł miażdżącą przewagę nad kandydatem Zjednoczenia Patriotycznego, uzyskują 65% poparcia.
Jego skrajnie liberalna polityka znacznie zwiększyła rozwarstwienie społeczne. W 1979 roku ugrupowania lewicowe w proteście przeciwko reformom opuściły Ligę Liberalną i stworzyły Unię Socjaldemokratyczną. Prezydent Topoliński cieszył się uznaniem na arenie międzynarodowej, w kraju natomiast musiał się mierzyć z częstymi protestami i próbami odsunięcia go od władzy. W 1983 roku najmłodszy bialeński prezydent nie uzyskał reelekcji, zdobywając jedynie 16% poparcia.
Zdecydował się opuścić kraj i wyemigrować do Dreamlandu, gdzie pozostał do restauracji monarchii w Bialenii, a więc do 2010 roku. W marcu 2012 zmarł w wyniku nalotów na Apfelbaumstadt.
5. Aleksy Alkancki, właściwie Alexander Alcantar (1920-1999) skarlandzki i bialeński piłkarz, kapitan (1945-1956) i selekcjoner reprezentacji Bialenii (1965-1968; 1979-1983).
Po zakończeniu kadencji Mariana Topolińskiego umiarkowane stronnictwa polityczne zdecydowały się wystawić kandydaturę bezpartyjnego, kochanego przez Bialeńczycy piłkarza i trenera. Alkancki nie znał się na polityce, ale w każdej sytuacji próbował znaleźć kompromis. Właśnie ugodowość oraz uczciwość zdecydowały o jego reelekcji w 1988 roku.
Prezydentura Alcantara i prowadzona przez niego polityka socjalna stopniowo doprowadzały kraj do gospodarczej zapaści. Pomimo tego, w świadomości społecznej jego rządy to złote czasy. Był on ostatnią bialeńską głową państwa, której rządy przypadły na niemal całkowicie spokojne czasy.
Po zakończeniu prezydentury aż do śmierci Alkancki był prezesem Bialeńskiego Związku Sportowego.
6. Gustaw Kniżnik (1950-1997) - bialeński skrajnie nacjonalistyczny generał, który został kandydatem Zjednoczenia Patriotycznego w wyborach w 1988 roku, dzięki poparciu radykalnej frakcji tego ugrupowania. Przeszedł do drugiej tury z przeciętnym wynikiem wynikiem 29%, pokonując w niej Alfreda Keniga, homoseksualnego muzyka pochodzenia pół-scholandzkiego. Nieznacznie wygrał wybory, przy bardzo niskiej frekwencji (umiarkowani wyborcy nie byli w stanie dokonać wyboru pomiędzy skrajnie prawicowym a lewackim kandydatem).
Już w 1994 roku Kniżnik wtargnął z bialeńską armią do ogarniętej wojną domową Anatolii, chcąc podporządkować sobie tereny dawnego Księstwa Wschodniej Anatolii (części Bialenii aż do Wielkiej Wojny Mikroświatowej). Napotkał silny opór prawicowego Cesarstwa Valhalli. Nie chcąc pozwolić na wzrost potęgi RB, Sarmaci i Dreamlandczycy, dotychczas finansujący Republikę Anatolii, zdecydowali się wesprzeć finansowo Cesarstwo.
Planowany blitzkrieg zamienił się w niezwykle długą i wyniszczającą wojnę. Dodatkowo, w 1997 roku Jahołdajowie oraz bengazijscy muzułmanie postanowili wykorzystać okazję, proklamując powstanie Jahołdajewszczyzny oraz Islamskiej Republiki Bengazji. Wojsko usiłowało stłumić rewolucję, co udało się w przypadku Bengazji, lecz nie złamano oporu Jahołdy. Kilka miesięcy później, w samym centrum Wolnogradu prezydent Kniżnik zginął w zamachu bombowym.
Andrzej Swarzewski
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Republika Bialeńska
Kościół Mazdaistyczny
Dobry Obywatel
 


Powrót do Wydział Humanistycznospołeczny

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość