Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

Przedinternetowi Prezydenci Republiki Bialeńskiej

Moderatorzy: Uniwersytet Bialeński - Kadra, Republika Bialeńska: władze, Uniwersytet Bialeński - Rektor

Przedinternetowi Prezydenci Republiki Bialeńskiej

Postprzez Andrzej Swarzewski 8 lut 2019, o 22:36

Na początek wklejam stare biografie rozsiane po archiwalnym forum.
1. Towarzysz Mikołaj Kapczyński (1914-1998)- Prezydent Republiki Socjalistycznej Bialenii w latach 1945-1953 oraz Republiki Bialeńskiej w latach 1958-1968. Główny przywódca Socjalistycznej Bialenii, szef antymonarchistycznego rządu z 8 grudnia 1945 roku, w okresie wojny główny ideolog bialeńskiej partyzantki, zarówno komunistycznej, jak i demokratyczno-prawicowej.

Mikołaj Kapczyński urodził się w 15 sierpnia 1914 roku w Bengazi, jako syn bialeńskiego urzędnika Józefa Kapczyńskiego i bialeńsko-muzułmańskiej szwaczki Fatimy Kapczyńskiej. W latach 1921-1931 uczył się w Zespole Szkół Państwowych nr 2 w Bengazi. Był bardzo dobrym uczniem, w związku z czym w 1931 roku otrzymał stypendium na studiowanie na Uniwersytecie Bengazijskim, gdzie w 1936 roku ukończył historię, politykę zagraniczną oraz zarządzanie.

W latach 1936-1940 Mikołaj Kapczyński zaangażował się w działalność Komunistycznej Partii Bialenii. Na rok przed wybuchem wojny został posłem na Parlament Republiki Bialeńskiej, gdzie dał się poznać jako znakomity mówca, znawca wielu dziedzin i ponadpartyjny ekspert i autorytet.

W czasie wojny poseł Kapczyński publikował w legalnym "Głosie Bengazi" oraz "Tygodniku Bialeński", a także w nielegalnym "Bunkrze" i "Sztandarze Ludu". Dzięki swojej charyzmie i zdolnościom, pomimo komunistycznej przeszłości, zdołał zrobić doktorat na Uniwersytecie Wolnogradzkim. Pomimo stałej współpracy z partyzantką komunistyczną, Kapczyński wchodził w układy także z prawicową partyzantką, a nawet Armią Wielkiej Bialenii

W okresie rządów Adama Krautza, Mikołaj Kapczyński na mocy ponadpartyjnego porozumienia został wiceministrem spraw zagranicznych. Jednakże już po krótkim czasie złożył dymisję i potajemnie wyjechał do opanowanego przez Zbrojny Front Ludowy. Tam 8 grudnia został premierem Rządu Ludowego, a już w styczniu był Prezydentem Republiki Socjalistycznej Bialenii.

Prezydent Kapczyński odpowiedzialny był za dynamiczny rozwój Bialenii przez cały okres socjalizmu. Był traktowany jako bohater narodowy i ogólnonarodowy autorytet. Uległo do zmianie dopiero w latach 1951-1953, tj. w okresie prawicowych protestów i wreszcie "błękitnej rewolucji". W okresie błękitnej rewolucji Towarzysz Kapczyński zapobiegł większemu rozlewowi krwi przed swoją dymisję i emigrację do Bialenii.

Po zwycięstwie Partii Demokratycznej w 1958 roku Towarzysz Prezydent powrócił do kraju i ponownie został Prezydentem. Urząd ten sprawował przez dwie kolejne kadencji, do 1958 roku. Następnie ustąpił ze stanowiska i zajmował się swoją ulubioną dziedziną polityki- dyplomacją, będąc trzykrotnie ministrem spraw zagranicznych, ambasadorem w Sarmacji oraz ambasadorem w Scholandii.

Zmarł 19 marca 1998 roku, jako bohater narodowy.

2. Roman Hugenberg (1899-1973). Urodził się w bialeńsko-scholandzkiej rodzinie szlacheckiej w Wolnogradzie. Był przeciętnym uczniem, jednakże 1924 roku udało mu się ukończyć Uniwersytet Wolnogradzki (obecnie: Uniwersytet Bialeński) na Wydziale Polityczno-Społecznym. W latach 1918-1925 był działaczem Związku Młodzieży Radykalnej, a później, aż do wojny, Narodowego Odrodzenia Bialenii. Do wybuchu Wielkiej Wojny Mikroświatowej pracował jako nauczyciel w jednym z wolnogradzkich liceów.

W trakcie wojny współpracował z Armią Wielkiej Bialenii i scholandzkimi urzędnikami. Był zwolennikiem zjednoczenia Wielkobialenczyków z Narodową Organizacją Zbrojną i Ligą Obrony Państwa, a nawet Frontem Partyzantki Narodowo-Królewskiej. Po wojnie był przywódcą prawicowej opozycji wobec rządów Lorda Adama Krautza. W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii Hugenberg pozostawał w opozycji wobec rządów Kapczyńskiego. W 1951 roku wszedł do parlamentu z ramienia Bialeńskiej Partii Ludowej. Był także jednym z organizatorów protestów, nie zgadzając się z przegraną swojego komitetu.

W czerwcu 1953 roku był przywódcą antykomunistycznych protestów. Dowodził najbardziej radykalnymi grupami demonstrantów. W czasie pierwszych wyborów w Republice Bialeńskiej wygrała dowodzona przez Hugenberga Liga Radykalnej Prawicy. W latach 1953-1958 był prezydentem Bialenii. W okresie rządów Partii Demokratycznej (1958-1968) był liderem opozycji. W 1968 roku jego Zjednoczenie Patriotyczne nieznacznie pokonało Ligę Liberalną.

W 1973 roku, krótko po zakończeniu kadencji, Roman Hugenberg zmarł. Oceny na temat tej postaci są różne, jednakże ogólnie jest uznawany za śmiałego przywódcę państwowego uprawiającego Realpolitik.

3. Stanisław Kotliński (1930-2000)
. Urodził się mieszczańskiej rodzinie w Bengazi. Pod koniec Wielkiej Wojny Mikroświatowej dołączył do Zbrojnego Frontu Ludowego. W szeregach tej armii walczył również po wojnie przeciwko prawicowemu reżimowi Adama Krautza.
W okresie Republiki Socjalistycznej Bialenii dokończył edukację i został magistrem prawa na uniwersytecie w Bengazi. W początkowym okresie Republiki Bialeńskiej był represjonowany przez prawicowy rząd Hugenberga. Zawieszone zostały jego studia doktoranckie, a za rzekome działania antypaństwowe w latach 1945-1946 został skazany na zakaz sprawowania funkcji publicznych.
W 1958 roku został rehabilitowany przez Prezydenta Kapczyńskiego. Wówczas rozpoczął działalność w Partii Demokratycznej. W latach 1963-1973 poseł, wiceministrem sprawiedliwości (1963-1965)i ministrem spraw obywatelskich (1965-1968).

W 1969 roku został wiceprzewodniczącym Ligi Liberalnej- konfederacji partii lewicowych i wolnościowych. W 1973 roku z powodzeniem kandydował na urząd Prezydenta Republiki Bialeńskiej, pokonując schorowanego już Romana Hugenberga. Wprowadził zasady merkantylizmu, wyrównał różnice społeczne i rozpoczął bialeńskie zainteresowanie sprawą Anatolii. W 1978 roku przegrał prawybory w Lidze Liberalnej oraz nie został wybrany do Zarządu. W związku z tym zrezygnował z członkostwa w partii.

Postanowił kontynuować karierę naukową. W 1980 roku został doktorem, w 1983 roku doktorem habilitowanym, a w 1986 profesorem. W latach 1987-1990 Rektor Wyższej Szkoły Handlowej w Bengazi, w latach 1990-1995 Rektor Uniwersytetu Bengazijskiego, w latach 1995-1998 Rektor Uniwersytetu Wolnogradzkiego (dziś: Uniwersytetu Bialeńskiego). W 1998 roku przeszedł na emeryturę. 2 lata później zmarł z przyczyn naturalnych.
Andrzej Swarzewski
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Republika Bialeńska
Kościół Mazdaistyczny
Dobry Obywatel
 

Powrót do Wydział Humanistycznospołeczny

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość