Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

HAN - DYPLOMACJA

Moderatorzy: Królestwo Hasselandu: władze, HAN-Władze

HAN - DYPLOMACJA

Postprzez Piotr Paweł I 21 gru 2018, o 09:00

Witam serdecznie na

KURSIE DYPLOMACJI!

Zapowiadałem, że zaczniemy od dziennikarstwa, ale jednak nie - zaczniemy od kierunku dyplomacja. Oto wykłady.

WYKŁAD INAUGURACYJNY


Szanowni państwo!

Tom Clancy powiedział: dyplomacja nie musi być przyjemna, ważne by była skuteczna. I to powinno być naszym hasłem.
Pamietajmy jednak, że w świecie realnym dyplomacja nie jest jedynym środkiem, jaki państwa mają do dyspozycji w kontaktach z innymi państwami. Gdy Clausewitz mówił - "wojna jest tylko kontynuacją polityki innymi środkami" - przez "politykę" miał oczywiście na myśli dyplomację. Żeby skończyć z cytatami, przypomnę Fryderyka Wielkiego: dyplomacja bez armat jest jak muzyka bez instrumentów.
W mikronacjach usiłujemy odwzorować dyplomację realną. Problemem podstawowym jest to, że nie mamy armat. Wirtualne państwa są od siebie odległe bardziej, niż Polska od Nowej Zelandii; nie da się prowadzić wojny innej, niż słowna. Więcej: w realnym świecie armatami mogą być cła i wizy, my możemy zastosować jedynie wizy. Clić nie ma czego i nie ma jak.
Bo i dyplomacja działa u nas dlatego, że wirtualne państwa chcą być jak państwa, a współpraca międzynarodowa jest ważnym atrybutem państwowości. Nie musimy mieć dyplomacji, ale mieć ją chcemy. Ot i wszystko. A skoro chcemy, niech będzie profesjonalna. Niech umowy międzynarodowe zachowają jakieś standardy, niech dyplomaci zachowają jakieś standardy.
Dla Sarmacji "jakieś" powinny oznaczać "najlepsze" i "najwyższe". Po to ten kurs. Bo nasza dyplomacja musi być i skuteczna, i przyjemna - a na dodatek prowadzona ze świadomością, że nie mamy armat.
Życzę wszystkim powodzenia!
Piotr de Zaym
Arcyksiążę KH, Król-Senior Hasselandu
prof. dr net. Rektor HAN, Kustosz Muzeum Hasselandzkiego
Diuk Sarmacki
Avatar użytkownika
Królestwo Hasselandu
Sejm Księstwa Sarmacji
Dobry Obywatel
 

Re: HAN - DYPLOMACJA

Postprzez Piotr Paweł I 21 gru 2018, o 09:02

Drodzy studenci!

Oto wykład na temat "dyplomaci - szczeble i stopnie".

Ambasador, poseł, attaché

Kongres Wiedeński 1815 r. wprowadził, a Konwencja Wiedeńska z 1961 r. potwierdziła przy pewnych modyfikacjach, kilka rang dyplomatycznych.

Pierwotnie istniały:

• I. ambasador nadzwyczajny i pełnomocny, legat lub nuncjusz apostolski
• II. poseł nadzwyczajny i minister pełnomocny lub inny pełnomocnik akredytowany przy suwerenach. Ich odpowiednikiem w dyplomacji Watykanu był internuncjusz (tak nazywano też posłów austriackich w Stambule do 1856 r.).
• III minister rezydent (wprowadzony przez Kongres Akwizgrański w 1818 r.)
• IV. chargé d’affaires en pied, akredytowany przy ministrze spraw zagranicznych.

Obecnie szefowie misji dyplomatycznych dzielą się na trzy klasy:

• I. ambasadorów i nuncjuszów, akredytowanych przy głowach państw, oraz innych szefów misji równorzędnego stopnia;
• II. posłów, ministrów i internuncjuszów apostolskich, akredytowanych przy głowach państw;
• III. chargé d’affaires en pied, akredytowanych przy ministrach spraw zagranicznych (chargé d’affaires en pied nie wręcza listów uwierzytelniających głowie państwa, a listy wprowadzające (lettres d’introduction) ministrowi spraw zagranicznych)

Dwie ostatnie klasy zanikają ze względu na przyjęcie zasady równości państw. Istnieją natomiast chargé d’affaires ad interim, czyli tymczasowi szefowie placówek w razie nieobecności ambasadora czy posła.

W dyplomacji istnieje zasada precedencji. Precedencja zawiera się w dwóch zasadach.

1. zasada pierwszeństwa - pierwszeństwo posiada zawsze szef misji dyplomatycznej wyższej rangi (klasy) dyplomatycznej
2. zasada starszeństwa - w obrębie tej samej rangi o pierwszeństwie decyduje data i godzina złożenia listów uwierzytelniających w państwie przyjmującym.

Najwyższy w precedencji szef misji nosi tytuł dziekana korpusu dyplomatycznego. Istnieje jednak wyjątek od tej zasady. Państwa przyjmujące mogą zastrzec, że pierwszeństwo ponad wszystkimi szefami misji dyplomatycznych ma przedstawiciel Stolicy Apostolskiej.

Zwyczajowo do ambasadora zwraca się: Wasza Ekscelencjo. Podobnie zresztą do posła (czasem nazywanego też „ministrem”, bo jest „posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym”).

***

Dyplomaci nosili kiedyś piękne, galowe stroje. Niemcy w XIX wieku wprowadzili granatowe, złoto szamerowane uniformy (zniesione w Republice Weimarskiej i przywrócone za czasów Hitlera); Rosjanie preferowali ciemnozielone (zniesione po rewolucji, później jednak częściowo przywrócone); Brytyjczycy granatowe, tzw. Windsor uniform. A oto historia polskich mundurów:

https://www.youtube.com/watch?time_cont ... OmGpnAlkDA
Piotr de Zaym
Arcyksiążę KH, Król-Senior Hasselandu
prof. dr net. Rektor HAN, Kustosz Muzeum Hasselandzkiego
Diuk Sarmacki
Avatar użytkownika
Królestwo Hasselandu
Sejm Księstwa Sarmacji
Dobry Obywatel
 

Re: HAN - DYPLOMACJA

Postprzez Piotr Paweł I 11 sty 2019, o 20:35

Wykład - noty dyplomatyczne

Nota dyplomatyczna jestem pojęciem ogólnym, służącym do określenia podstawowej formy pisemnego komunikowania się między ministerstwami spraw zagranicznych a misjami dyplomatycznymi oraz między samymi misjami dyplomatycznymi. Zasadą jest, że na notę odpowiada się w takiej samej formie, w jakiej została ona otrzymana. Noty redagowane są w specjalnym stylu, w formie i języku obowiązującym w dyplomacji. Język ten musi być jasny i zrozumiały z punktu widzenia ortografii i logiki. Przy redagowaniu pism dyplomatycznych muszą być ponadto ściśle przestrzegane zasady kurtuazji obowiązujące w stosunkach między państwami oraz zachowana forma wymagana dla danego rodzaju pisma dyplomatycznego, włącznie z formułami grzecznościowymi, tytułowaniem itp. Nota musi być sformułowana tak, by jasno wyrażała, z jednej strony, merytoryczną treść, a z drugiej, by na skutek jej redakcji i użytych w niej określeń adresat nie poczuł się dotknięty. Dlatego też np. używanie w nocie dyplomatycznej, nawet skierowanej do państwa nieprzyjacielskiego, niestosownych epitetów uwłacza przede wszystkim godności państwa wysyłającego notę.

Noty wysyłane przez osoby indywidualne określa się mianem not osobistych lub podpisanych, natomiast noty wysyłane przez urzędy nazywa się notami słownymi lub werbalnymi. Nota werbalna bez nagłówka, czyli bez nazwy typu dokumentu na początku pisma, może być też określana mianem noty oficjalnej.

W pewnym uproszczeniu można przyjąć, że noty podpisane odnoszą się do kwestii osobistych lub do problemów o szczególnym znaczeniu politycznym, noty werbalne zaś mają bardziej charakter formalnoprawny.

Noty podpisane wystawia się na osobistych blankietach ministra, wiceministra, ambasadora lub charge d'affaires. Górna część pierwszej strony noty powinna pozostać pusta. W klasycznym protokoIe notę osobistą adresowaną, którą podpisywał ambasador, zaczynało się od połowy strony, natomiast w przypadku posła - nieco wyżej; datę i miejsce wystawienia umieszczano w przypadku noty osobistej ambasadora po zakończeniu pisma, a posłów - u góry, po prawej stronie. Dziś przyjmujemy, że konieczne jest pozostawienie tylko kiIku centymetrów pustego miejsca od góry, datę najchętniej umieszcza się u dołu. Adres odbiorcy noty znajduje się zawsze po lewej stronie, na doIe pierwszej strony. Nota osobista, jak wskazuje sama nazwa, jest pisana w pierwszej osobie liczby pojedynczej i musi być podpisana przez nadawcę, nie stosuje się natomiast na niej odcisku pieczęci. Noty osobiste stosowane są najczęściej przez ambasadorów, by zawiadomić o objęciu placówki, o czasowych wyjazdach i o jej ostatecznym opuszczeniu.

Noty werbalne stają się natomiast podstawową formą pisma stosowanego w korespondencji dyplomatycznej, zarówno przez ich użyteczność jako dokumentu prawnego, jak i uniwersalność spraw, których mogą dotyczyć. Formułuje się je bezosobowo w imieniu urzędu, zatem używa się w nich trzeciej osoby liczby pojedynczej. Noty werbalne mogą być przy tym kierowane zarówno do poszczególnych ambasad, jak i mieć charakter okólny, czyli być kierowane do wszystkich przedstawicielstw dyplomatycznych w stolicy. Za pośrednictwem noty werbalnej można:
- występować o agrement dla nowego ambasadora oraz exequatur dla kierownika urzędu konsularnego i otrzymywać je;
- informować o uroczystościach, do udziału w których zapraszany jest korpus dyplomatyczny;
- notyfikować zmiany w przepisach państwa przyjmującego, które mogą dotyczyć członków korpusu dyplomatycznego i konsularnego;
- zgłaszać przyjazdy i wyjazdy wszystkich członków personelu misji dyplomatycznej, informować o zmianach i awansach;
- powiadamiać o wyznaczeniu charge d'affaires ad interim;
- informować o uroczystościach i wydarzeniach w ambasadzie, które wymagają pomocy lub ochrony ze strony państwa przyjmującego; - zawierać umowy dwustronne poprzez wymianę jednobrzmiących not zawierających tekst proponowanej umowy;
- występować o zgodę dyplomatyczną na przelot lub lądowanie samolotów wojskowych i wpłynięcie do portu okrętów wojennych;

Do sporządzania not werbalnych służy specjalny papier, zwany notowym. Notę werbalną rozpoczyna się, w miarę możności, kilka centymetrów poniżej górnej krawędzi pierwszej strony nagłówkiem będącym tytułem pisma (Nota werbalna) lub pośrednio jej tekstem. Jest on zawsze standardowy i zaczyna się każdym przypadku identycznie od słów:
,,Ambasada ................. przesyła wyrazy szacunku ................ (np. Ministerstwu Spraw Zagranicznych) i ma zaszczyt (poinformować, przekazać, przesłać, zaproponować ... )"
lub
"Ministerstwo Spraw Zagranicznych ................ przesyła wyrazy szacunku Ambasadzie... i ma zaszczyt (poinformować, przekazać, przesłać, zaproponować ... )",
po czym następuje właściwa treść. Notę zamyka standardowo formuła:
"Ambasada .............. korzysta z okazji, aby ponowić ............... wyrazy wysokiego poważania"
lub
"Ministerstwo Spraw Zagranicznych....................... korzysta z okazji, aby ponowić Ambasadzie ... wyrazy wysokiego poważania."

W sytuacji, gdy nota ma służyć przekazaniu treści nieprzyjaznej lub wyrażać niezadowolenie, kurtuazyjne formuły rozpoczynające i kończące jej tekst mogą być ograniczone do minimum lub nawet zostać całkowicie pominięte. Dotyczy to głównie not protestacyjnych, ultimatum przekazanego w formie noty i not w sprawie zerwania lub zamrożenia stosunków.

Kilka wierszy poniżej tekstu umieszcza się po lewej stronie miejsce i datę wystawienia noty, a jeszcze niżej jej adresata, którego określa się jedynie nazwą "Ambasada ... -", "Ministerstwo Spraw Zagranicznych R.........."

Noty werbalnej nie podpisuje się, jedynie po ostatnim słowie składa swoją parafę, czyli skrót podpisu albo inicjały, ambasador, wyższy funkcjonariusz ambasady lub wysoki urzędnik ministerstwa. Parafa jest elementem autentyfikacji noty (dlatego wiele ministerstw poleca przesłanie sobie wzorów paraf upoważnionych dyplomatów), jak i wiarygodności tekstu. Notę opatruje się odciskiem tuszowym pieczęci ambasady lub ministerstwa.

Uznaje się, że noty ministerstw spraw zagranicznych powinno się wystawiać w języku oficjalnym państwa przyjmującego. Jedynie państwa posługujące się językami rzadkimi i egzotycznymi dopuszczają stosowanie jednego z języków uznanych za międzynarodowe. Ambasady akredytowane w stolicy, występując do miejscowego ministerstwa spraw zagranicznych, mogą stosować w redagowaniu swych not zwyczaje i język państwa przyjmującego lub pisać je we własnym języku, dołączając robocze tłumaczenie na język miejscowy.

Zależnie od treści noty i jej znaczenia wybiera się właściwy sposób jej dostarczenia: najważniejsze pisma przekazuje osobiście ambasador, inne - dyplomaci jego misji, standardowe noty werbalne przesyła się zaś przez posłańca czy kierowcę lub wysyła pocztą. Adresat noty może zapoznać się z nią, co potwierdza własną notą, lub przyjąć do wiadomości, aby udzielić odpowiedzi w późniejszym czasie. Może również odrzucić notę po zapoznaniu się z jej treścią, zwrócić ją nadawcy ze względu na uchybienia formalne lub nie przyjąć do wiadomości zarówno jej treści, jak i formy.

***

A oto przykład z reala, listów uwierzytelniających:

Aleksander Kwaśniewski
Prezydent
Rzeczypospolitej Polskiej
do
Jego Ekscelencji
Pana Enrique Bolaňos Geyer
Prezydenta Republiki Nikaragui.

Panie Prezydencie,
Pragnąc utrzymać i stale rozwijać stosunki przyjaźni, szczęśliwie istniejące między Rzecząpospolitą Polską i Republiką Nikaragui, postanowiłem akredytować Pana Andrzeja Braitera w charakterze Ambasadora Nadzwyczajnego i Pełnomocnego przy Waszej Ekscelencji.
Zalety osobiste i zasługi Pana Andrzeja Baritera są dla mnie rękojmią, że pełniąc swą wysoką misję, nie zaniedba on niczego, by przyczynić się do umocnienia więzów przyjaźni między naszymi krajami.
W tym przeświadczeniu proszę Waszą Ekscelencję, aby zechciał przyjąć go życzliwie i okazać całkowitą wiarę i ufność wszelkim oświadczeniom, jakie będzie miał zaszczyt złożyć mu w imieniu Prezydenta i Rządu Rzeczypospolitej Polskiej, a szczególnie gdy zapewni Go o moim wysokim poważaniu oraz o życzeniach szczęścia osobistego dla Waszej Ekscelencji i pomyślności dla narodu Republiki Nikaragui.

W Warszawie, dnia ..... 2005 roku
(-) Aleksander Kwasniewski

Adam Rotfeld
Minister Spraw Zagranicznych.
Piotr de Zaym
Arcyksiążę KH, Król-Senior Hasselandu
prof. dr net. Rektor HAN, Kustosz Muzeum Hasselandzkiego
Diuk Sarmacki
Avatar użytkownika
Królestwo Hasselandu
Sejm Księstwa Sarmacji
Dobry Obywatel
 


Powrót do Instytut Dyplomacji Mikronacyjnej

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 0 gości