Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

Wniosek

Sąd Najwyższy rozpoznawał sprawy konstytucyjne

Wniosek

Postprzez Piotr_II_Grzegorz 9 lut 2013, o 23:14

Wnoszę o uznanie przepisu art. 3 ustawy Churału Ludowego z dnia 9 lutego 2013 roku za niezgodną z art. 10 ust. 5 oraz art. 42 ust. 1. pkt 4 Konstytucji.

Akt prawny:
http://prawo.sarmacja.org/akt,5807.html

Uzasadnienie.

Churał Ludowy nie był władny do przekazania własności LDMW stanowiącej część systemu informatycznego Księstwa Sarmacji, które zgodnie z prawem podlega wyłącznej kompetencji książęcej (art. 10 ust. 5). Prowincja (kraj koronny) ma prawo do kompetencji enumeratywnie wymienionych w konstytucji, między innymi do zarządzania miejscem publicznym. Prawo do zarządzania nie jest tożsame z prawem do dysponowania takim miejscem a nadto nie jest tożsame z prawem do decydowania o statusie miejsca publicznego w szczególności na zmianie statusu miejsca publicznego z publicznego na niepubliczne.
Piotr II Grzegorz
książę senior
http://zlotawolnosc.pl
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Królestwo Baridasu
 

Re: Wniosek

Postprzez Hugo 10 lut 2013, o 21:22

Postanawiam o nadaniu biegu sprawie z wniosku Jego Książęcej Mości Piotra II Grzegorza
Wyznaczam do składu orzekającego JKW Daniela Łukasza, jako przewodniczącego, oraz siebie.
Tomasz Ivo Hugo
Książę Senior
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Królestwo Baridasu
Żołnierz Książęcych Sił Zbrojnych
Konsulat Sclavinii
Królestwo Teutonii
Korona Księstwa Sarmacji
 

Re: Wniosek

Postprzez Daniel Chojnacki 1 mar 2013, o 23:07

Srebrny Róg, 1 marca 2013 r.

Wyrok
Sądu Najwyższego


z dnia 1 marca 2013 r.


Sąd Najwyższy w składzie:
— SSN Daniel Łukasz – przewodniczący,
— SSN Tomasz Hugo mar. Pac

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2013 r. sprawy o zbadanie zgodności z Konstytucją Księstwa Sarmacji art. 3 ustawy Churału Ludowego z dnia 9 lutego 2013 r. o miejscach publicznych

orzeka:

  1. art. 3 ustawy Churału Ludowego z dnia 9 lutego 2013 r. o miejscach publicznych jest niezgodny z art. 10 ust. 5 Konstytucji Księstwa Sarmacji,
  2. art. 3 powołanej ustawy jest niezgodny z art. 42 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Księstwa Sarmacji.
  3. art. 3 powołanej ustawy jest niezgodny z art. 42 ust. 1 pkt 5 Konstytucji Księstwa Sarmacji,
  4. art. 3 powołanej ustawy utraci moc obowiązującą z chwilą wydania niniejszego orzeczenia,
  5. art. 1 i art. 4 powołanej ustawy utracą moc obowiązującą z chwilą wydania niniejszego orzeczenia.

Uzasadnienie:


Churał Ludowy, organ stanowiący kraju Korony – Mandragoratu Wandystanu, uchwalił ustawę „przekazującą na własność” osobie fizycznej Listę Dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu, stanowiącą od lat podstawową metodę publicznej komunikacji mieszkańców Wandystanu.

Książę Sarmacji wniósł o uznanie za niezgodną z przepisami Konstytucji Księstwa Sarmacji art. 3 ustawy, powołując się na następujące argumenty:

  1. Lista Dyskusyjna Mandragoratu Wandystanu stanowi część systemu informatycznego Księstwa Sarmacji,
  2. zarządzanie systemem informatycznym Księstwa Sarmacji jest dyskrecjonalną kompetencją Księcia Sarmacji.
  3. Lista Dyskusyjna Mandragoratu Wandystanu jest miejscem publicznym,
  4. Churał Ludowy nie był władny do przekazania tytułu własności Listy Dyskusyjnej Mandragoratu Wandystanu, gdyż sam takim tytułem prawnym nie dysponował.


Sąd Najwyższy, na wniosek uprawnionego podmiotu – Księcia Sarmacji (art. 2 ust. 1 Ustawy o Sądzie Najwyższym), zbadał zgodność art. 3 ustawy Churału Ludowego o miejscach publicznych z przepisami prawa wyższego rzędu.

1. Pierwszym pytaniem, jakie musiał zadać sobie Sąd Najwyższy dokonując konkretnej kontroli konstytucyjności art. 3 ustawy Churału Ludowego, jest stwierdzenie, czy Lista Dyskusyjna miała charakter miejsca publicznego.

Sąd Najwyższy stwierdził ponad wszelką wątpliwość, że Lista Dyskusyjna Mandragoratu Wandystanu jest miejscem publicznym. Wyróżnia się zarówno publiczną dostępnością, w świadomości mieszkańców i obywateli jest podstawowym miejscem wymiany poglądów i dyskusji, obowiązują tu normy dotyczące ochrony porządku publicznego i moralności publicznej (nakreślając jeszcze jaśniej: wypełnienie przesłanek czynu określonego w art. 43 ust. 1 pkt 4 k.s. poprzez umieszczenie znieważającej wiadomości na LDMW nie musi być przestępstwem poprzez popełnienie analogicznego czynu podczas dyskusji na zamkniętym podforum poprzez brak spełnienia znamienia „publicznego znieważenia”). Organy administracji publicznej, tj. prefekt Mandragoratu Wandystanu, ma kompetencje w zakresie administracji LDMW i wymierzania kar porządkowych na podstawie odpowiednich przepisów.

Akty prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają definicji legalnej Listy Dyskusyjnej Mandragoratu Wandystanu, w jej braku nie określają expressis verbis jako oficjalnego kanału komunikacji, dziennika urzędowego, dodatkowego miejsca publikacji aktów władzy państwowej (wandejskiej) – poza sarmackim Dziennikiem Praw.

Z przepisów prawa powszechnie obowiązującego na terenie Wandystanu wynika jednak, że Lista Dyskusyjna Mandragoratu Wandystanu jest miejscem publicznym. Art. 2 ustawy Churału Ludowego z dnia 3 stycznia 2013 r. stanowi, że wniosek o nadanie obywatelstwa wandejskiego składa się do organu władzy krajowej MW – Prezydenta Mandragoratu Wandystanu – za pośrednictwem listy dyskusyjnej.

LDMW była przez lata uważana za podstawowe miejsce dyskusji w Wandystanie, dobro wspólne, dostępne dla każdego obywatela – a więc miejsce publiczne. Sąd z urzędu posiada wiedzę, że LDMW była traktowana od lat i wciąż jest, w świadomości mieszkańców i postępowaniu organów władzy, jako miejsce publiczne. Nawet w braku pozytywnego materiału normatywnego, zdanie sądu musiałoby być takie samo.

Wskazuje na to również rola zwyczaju, który w Sarmacji zyskał rangę powszechnie obowiązującego źródła prawa – tj. powtarzające się, przyjęte postępowanie władz i obywateli, podparte powszechnym przekonaniem o jego istnieniu.
Zdaniem Sądu Najwyższego, w Księstwie Sarmacji może nie istnieć zwyczaj trwalszy i przekonanie silniejsze niż to, że swego czasu Lista Dyskusyjna Księstwa Sarmacji była najważniejszym miejscem publicznym, a dziś – w odniesieniu do Mandragoratu Wandystanu – jest nim LDMW. Po uznaniu za jedyny oficjalny kanał dyskusji Forum Centralnego, prawdopodobnie to ono wstąpi w to miejsce.

Tak więc – o charakterze miejsca publicznego w przypadku Listy Dyskusyjnej Mandragoratu Wandystanu świadczą zarówno zgromadzony materiał normatywny, jak i ustalony zwyczaj.

2. Do kogo należy miejsce publiczne (LDMW) – Mandragoratu Wandystanu czy Korony? Czy jest składnikiem systemu informatycznego?

Zgodnie z Kodeksem sprawiedliwości, osobowość prawną posiadają zarówno Korona, jak i Mandragorat Wandystanu. Oznacza to, że tym podmiotom może przysługiwać prawo własności in abstracto (są zdolne do bycia podmiotem praw i obowiązków).

Odpowiedź na powyższe pytanie wydaje się być prima facie kluczową dla oceny konstytucyjności działań Churału Ludowego. Bowiem – jeśli miejsce publiczne stanowi własność Korony, bezprawność działania Churału Ludowego jest oczywista i nie wymaga dłuższego wyjaśnienia niż to, że nikt nie może przekazać drugiemu podmiotowi więcej uprawnień niż sam posiada.

W myśl art. 10 ust. 5 Konstytucji Księstwa Sarmacji, Książę zarządza domeną, serwerem i systemem informatycznym Księstwa Sarmacji. Art. 42 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Księstwa Sarmacji przyznaje prowincjom kompetencje do zarządzania jej miejscami publicznymi. Nie wynika z art. 42 ust. 1 pkt 4 Konstytucji expressis verbis prawo własności Korony do miejsc publicznych prowincji.

Zgodnie z Traktatem unii z Wandystanem, przynależne mu są prawa, obowiązki, kompetencje i zadania prowincji (odpowiednio do Mandragoratu Wandystanu stosowane są przepisy odnoszące się do prowincji sarmackich, chyba że traktat stanowi inaczej). Przynależna Mandragoratowi Wandystanu kompetencja do „zarządzania miejscem publicznym” oznacza ogół uprawnień związanych z kierownictwem nad listą dyskusyjną. Przez „zarządzanie” należy rozumieć „kierowanie instytucją, decydowanie o jej losie” (sjp). Ponadto, Konstytucja konkretyzuje uprawnienia prowincji w zakresie stanowienia przepisów porządkowych obowiązujących w miejscach publicznych na obszarze jednostki samorządu terytorialnego, co stosuje się odpowiednio do Mandragoratu Wandystanu.

Jednak kompetencja do zarządzania nie jest niczym nieograniczona. Art. 42 ust. 1 pkt 5 Konstytucji nie upoważnia prowincji do podejmowania dowolnych działań w odniesieniu do wszystkich składników nawet własnego majątku. Jak słusznie wskazał we wniosku Książę Sarmacji o zbadanie konstytucji przedmiotowej ustawy Churału Ludowego, kompetencja do zarządzania – w rozumieniu przepisów Konstytucji - nie jest tożsama z prawem do dysponowania rzeczą.

Sąd Najwyższy ustalił, że Lista Dyskusyjna Mandragoratu Wandystanu stanowi część sarmackiego systemu informatycznego w rozumieniu art. 10 ust. 5 Księstwa Sarmacji. Przez system informatyczny należy rozumieć nie tylko oprogramowanie Forum Centralnego, treść plików na serwerze Księstwa Sarmacji składających się na system gospodarczy Złota Wolność, lecz także miejsca publiczne – w tym Listę Dyskusyjną Mandragoratu Wandystanu. Pojęcie konstytucyjne należy rozumieć szeroko, gdyż tylko taka interpretacja jest w stanie nadać przepisom właściwy sens.

Sąd zauważa również, że miejsca publiczne są rzeczą należącą do ogółu społeczności sarmackiej, których dzierżycielami są odpowiednie osoby prawnej. W przypadku Listy Dyskusyjnej Mandragoratu Wandystanu jest to Mandragorat Wandystanu.

Nie daje to prowincjom czy Koronie prawa do zbycia czy obciążania hipoteką miejsc publicznych, bowiem stanowią one res extra commercium, są wyjęte z obrotu cywilnoprawnego. Nie mogą być częścią majątku prywatnego.
Organy ustawodawcze mogą jednak w zakresie swojego imperium ustanawiać ograniczenia z ich korzystania, regulować ich funkcjonowanie – nie uchybia to ich charakterowi, o czym stanowi wprost art. 42 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Księstwa Sarmacji.


Sąd nadmienia, że w istocie Churał Ludowy chciał wystąpić jako reprezentant Mandragoratu Wandystanu w obrocie cywilnoprawnym, gdyż nie można niczego przekazać w drodze ustawy, która jest aktem wykorzystującym przymus państwowy. Ustawa może, co do zasady, nakładać obowiązki, przyznawać prawa, jednak MW jako osoba prawna niczego przekazać w drodze ustawy nie może. Właściwą formą do przekazania prawa własności jest nie ustawa, nie decyzja administracyjna (wykonanie jej również jest zabezpieczone przez przymus państwowy), lecz umowa cywilnoprawna – której stronami powinny być organ osoby prawnej (tj. organ władzy MW) i osoba fizyczna/inna osoba prawna. Ustawa powinna, w tym wypadku, upoważniać do zawarcia umowy o skutku zobowiązującym i rozporządzającym.

Sąd zrezygnował z poszukiwania innej wykładni przepisu, która byłaby zgodna z przepisami Konstytucji, gdyż art. 3 ustawy Churału Ludowego jest jasny i nie powinien podlegać wykładni (clara non sunt interpretanda). Ustawodawca jasno wyraził swoją wolę, która jednak z uwagi na niezgodność z normami wyższego rzędu nie może być zrealizowana.
Sąd z urzędu dokonał kontroli art. 1 i art. 4 ustawy Churału Ludowego – nie stwierdził w nich żadnej treści normatywnej biorąc pod uwagę utratę mocy obowiązującej przez art. 3 ustawy. W związku z tym postanowił o ich uchyleniu i wyeliminowaniu z porządku prawnego. I co nam pan zrobisz?

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.

Sąd pragnie również dać członkom organu prawodawczego Mandragoratu Wandystanu jedną, dobrą w ocenie Sądu, radę: nie zawsze należy ślepo podążać za „radami” kogoś, kto w głupiomądry, zrozumiały tylko sobie sposób twierdzi, że jest przebieglejszy od wszystkich dookoła. Ci, którzy uważali się za znacznie sprytniejszych od siebie, najczęściej kończyli przygodę w Sarmacji na wygnaniu. Niech to będzie jedyna przestroga.
Daniel Chojnacki książę-senior, hrabia Przepadu
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 

Re: Wniosek

Postprzez Paulina Wileńska 2 mar 2013, o 21:59

Sędzia kalosz!
dekamerka y księżycówna sʀ paulina natalia wileńska
st. chorąża sztabowa sʌʟ; pornosocjalistka i erotomanka.
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
Więzień Jego Książęcej Mości
 

Re: Wniosek

Postprzez PTR 9 mar 2013, o 20:00

Daniel Łukasz napisał(a):Ci, którzy uważali się za znacznie sprytniejszych od siebie, najczęściej kończyli przygodę w Sarmacji na wygnaniu. Niech to będzie jedyna przestroga.

uważali się za znacznie sprytniejszych od siebie
uważali się za znacznie sprytniejszych od siebie
uważali się za znacznie sprytniejszych od siebie

Polska język trudna język, tow. Sędzio?
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 


Powrót do Sąd Najwyższy

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość