Forum Centralne

Wspólne forum Księstwa Sarmacji i jego prowincji

Przejdź do zawartości

W przypadku problemów z zalogowaniem usuń ciasteczka.

Wniosek o jednoznaczną ocenę statusu miejsca publicznego (5)

W tym dziale zarchiwizowano pisma niezwiązane z postępowaniami sądowymi

Wniosek o jednoznaczną ocenę statusu miejsca publicznego (5)

Postprzez Cudzoziemiec 1 26 lut 2017, o 09:19

Wasza Książęca Mość,
Panie Marszałku,
Wysoki Trybunale,

na podstawie art. 11. § 3. pkt 3 KppTK zwracam się o rozpoznanie sprawy ustrojowej i wydanie jednoznacznej oceny w kwestii określenia statusu miejsca publicznego jakim jest, w przekonaniu Rady Ministrów,w sieci Mizure kanał irc o nazwie #sarmacja.

Wniosek ten składam z uwagi na orzeczenie TK w myśl którego TK odmówił odpowiedzi na pytanie o przesłanki decydujące o statusie miejsca publicznego i zalecił każdorazowe badanie przedmiotowej sprawy. Tak też niniejszym proszę uczynić.

Problem z kanałami sieci irc jest taki, że w powszechnej świadomości, którą podziela Rada Ministrów i urząd Kanclerza, kanały te są miejscami publicznymi, z racji jednoznacznego nawiązywania nazwą do nazw samorządów, nazw kraju. Jedynie niektóre osoby uważają, że jest inaczej i podejmują działania wymierzone w swobodny dostęp do tych miejsc. Jednocześnie, co należy podkreślić, sarmackie prawodawstwo wielokrotnie odwołuje się do pojęcia miejsca publicznego, nie precyzując co nim jest, co też budzi konfuzję:
  • art. 1 ust. 2 Ustawy Sejmu nr 146 o Prefektach z dnia 11 grudnia 2011 r. stanowi: "Prefekt zapewnia należyte funkcjonowanie miejsc publicznych [...]";
  • art. 7a ust. 1 Ustawy Sejmu nr 146 o Prefektach z dnia 11 grudnia 2011 r. stanowi: "Prefekt, na żądanie wnioskodawcy, usuwa z miejsca publicznego [...];
  • art. 7f Ustawy Sejmu nr 146 o Prefektach z dnia 11 grudnia 2011 r. stanowi: "Prefekt może dokonać zmiany obraźliwego, wyzywającego albo poniżającego imienia i nazwiska, pseudonimu, awatara lub podpisu w miejscu publicznym.";
  • art. 12 ust. 2 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "Zbliżaniem się jest, w szczególności, nawiązywanie bezpośredniego kontaktu przy użyciu poczty elektronicznej, komunikatora internetowego, serwisu społecznościowego, telefonu lub w inny sposób oraz zwracanie się bezpośrednio lub pośrednio albo czynienie jakichkolwiek odniesień w miejscach publicznych. [...]";
  • art. 30 ust. 1 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "Skazanego na karę banicji usuwa się z Księstwa Sarmacji i wszystkich jego miejsc publicznych. [...]";
  • art. 40 ust. 1 pkt 4 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "doprowadzanie miejsca publicznego do stanu praktycznej nieużywalności,";
  • art. 40 ust. 1 pkt 8 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "naruszanie lub omijanie zakazów wynikających z kary więzienia, w szczególności zamieszczanie wypowiedzi w miejscu publicznym za pośrednictwem osoby trzeciej,";
  • art. 40 ust. 1 pkt 9 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "bezprawne umożliwianie odbywającemu karę więzienia albo skazanemu na karę banicji wypowiadania się w miejscu publicznym albo korzystania z systemu informatycznego Księstwa Sarmacji,";
  • art. 44 ust. 1 pkt 1 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "wielokrotne zamieszczanie w miejscu publicznym tej samej lub wielu różnych wypowiedzi, w bardzo krótkich odstępach czasu (spamowanie),";
  • art. 44 ust. 1 pkt 2 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "używanie wyrazów wulgarnych w miejscu publicznym,"
  • art. 44 ust. 2 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "Zabronione pod groźbą kary więzienia do trzech dni jest zachowanie w miejscu publicznym,";
  • art. 44 ust. 4 Ustawy Sejmu nr 115 Kodeks Sprawiedliwości z dnia 26 października 2010 r. stanowi: "Karę grzywny za czyn zabroniony przez prowincję lub popełniony w jej miejscu publicznym wymierza się na rzecz prowincji.";
  • Ustawa Sejmu nr 237 z dnia 11 stycznia 2015 r. nosi tytuł o zakazie ziania ogniem w miejscach publicznych;
  • art. 35 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r. stanowi: "zarządzania własnymi stronami internetowymi oraz miejscami publicznymi,"
  • art. 35 ust. 1 pkt 6 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r. stanowi:"ustalania nazw geograficznych oraz nadawania nazw miejscom publicznym,"
  • art. 40 ust. 3 pkt 4 Konstytucji Księstwa Sarmacji z dnia 24 stycznia 2011 r. stanowi:"dbania o miejsca publiczne Księstwa Sarmacji i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie szkody.";
  • art. 5a ust. 1 Ustawy Sejmu nr 208 o obywatelstwie sarmackim z dnia 18 stycznia 2014 r. stanowi: "Mieszkańcowi mogą zostać przyznane punkty za aktywność poza miejscami publicznymi; [...]";
  • art. 5a ust. 5 Ustawy Sejmu nr 208 o obywatelstwie sarmackim z dnia 18 stycznia 2014 r. stanowi: "Książę może, w drodze rozporządzenia, określić inne przypadki, w których mieszkaniec może uzyskać punkty za aktywność poza miejscami publicznymi. [...]";

Wobec powyższego należy również podnieść wątpliwości dotyczące konstytucyjnie gwarantowanej wolności przemieszczania się w ramach Księstwa. O ile bowiem nikt nie blokuje dostępu do działów Forum Centralnego o nazwach właściwych poszczególnym samorządom, tak wydaje się, przez analogię, niezrozumiałe blokowanie takiego dostępu do kanałów o tożsamych nazwach. Należy zatem uznać, i z takiego przekonania wychodzi Rada Ministrów i urząd Kanclerza, że wszystko co jednoznacznie jest kojarzone z danym miejscem (tu samorządem) jest miejscem publicznym i podlega wyżej wspomnianej wolności, a każdorazowe blokowanie takiego miejsca jest deliktem konstytucyjnym, który popełniany jest przez dostęp ów ograniczającego.

Warto tu jeszcze przywołać jedną sytuację — gdyby uznać, że wspomniany kanał nie jest miejscem publicznym, ergo nie podlega sarmackiemu prawodawstwu, to jak należy interpretować fakt gdy TK uznał, w końcu 2015 roku, iż sarmackie prawo obowiązuje także w takiej przestrzeni jak zamknięta grupa w serwisie Facebook.

Zwracając się do Wysokiego Trybunału z niniejszym wnioskiem proszę o jednoznaczną ocenę, czy wzmiankowany kanał jest miejscem publicznym, i proszę o wzięcie pod uwagę przede wszystkim głównie interesu ogółu społeczeństwa, nie tylko osób, które z niektórych takich miejsc urządzają prywatne miejsca, gdzie m.in wpuszczane są, a nawet dopuszczane do zarządzania nimi, osoby, które z Księstwa Sarmacji zostały wydalone. Gdyby zaś uznać, że każde dowolne miejsce prywatne może nosić nazwę jednoznacznie odwołującą się do nazw samorządów Księstwa Sarmacji to gdzie jest granica takiego działania i co ostatecznie decyduje o tym, że coś jest, a co nie jest miejscem publicznym, jeśli nie decyduje o tym wola ogółu społeczeństwa, czy też społeczeństwa tego jednoznaczny interes i wolność konstytucyjna.
Avatar użytkownika
Więzień Jego Książęcej Mości
 

Re: Wniosek o jednoznaczną ocenę statusu miejsca publicznego

Postprzez KJAF 3 mar 2017, o 00:42

Eldorat, 3 marca 2017 roku


P O S T A N O W I E N I E

Na podstawie art. 13 § 4 ust. 1 Ustawy Sejmu nr 317 — Kodeks postępowania przed Trybunałem Koronnym z dnia 4 lutego 2017 roku (Dz. P. poz. 9186),

postanawiam odrzucić złożony wniosek.


U Z A S A D N I E N I E


Zgodnie z Kodeksem Postępowania przed Trybunałem Koronnym (Dz. P. poz. 9186), art. 13 § 4 ust. 1 wniosek może zostać odrzucony, jeżeli: wniosek nie spełnia wymagań określonych § 1.

Art. 13. § 1 pkt 4 stanowi zaś, że wniosek o rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zawiera: wskazanie przepisów mających być przedmiotem sprawy (…).

Dalej, art. 32e ust. 1 Konstytucji Księstwa Sarmacji stwierdza, iż Wyrok Trybunału Koronnego w sprawie o ustalenie powszechnie obowiązującej wykładni prawa jest źródłem prawa na równi z aktem normatywnym, którego wykładnię nim ustalono.

Wnioskodawca w piśmie przedłożonym Trybunałowi, nie wskazał jednoznacznie przepisu który ma zostać wyłożony przez Trybunał ani nie wskazał na akt normatywny w jakim on występuje. Jest to wymagane również z racji ustępów nr 2 i 3 tegoż przepisu — jeżeli Trybunał Koronny ustalił powszechnie obowiązującą wykładnię przepisu, a przepis ten znowelizowano, to wyrok, którym ustalono wykładnię, uważa się za uchylony w części dotyczącej znowelizowanego przepisu, w zakresie, w jakim został on zmieniony; Ustalona wykładnia prawa nie podlega zmianie, jeżeli nie zmieniło się prawo.

W złożonym wniosku brak jest wskazania na przepis i akt prawny wymagający interpretacji. Pytanie dotyczyło ustalenia statusu kanału, tj. prawa własności do niego, co w konsekwencji miałoby rozwiązać problem zakresu jurysdykcji Księstwa Sarmacji nad nim (gdyż w domyśle, potwierdzenie własności samorządu do kanału czyni z niego miejsce publiczne).

W takim jednak przypadku, procedurą ustalenia własności jest proces cywilny, a nie ustrojowy.

Jeżeli jednak uznać, że znajdujące się w uzasadnieniu wniosku cytowane przepisy mają być właśnie tymi, o których wnosi się o wykładnie, wniosek również podlega odrzuceniu.

Zgodnie z wyrokiem Trybunału Koronnego z dnia 8 stycznia 2017 roku w sprawie ustrojowej o sygnaturze TK U 16/12/21, nie jest możliwe dokonanie abstrakcyjnej wykładni pojęcia „miejsca publiczne” obejmującego swoim zakresem cały system prawny Księstwa Sarmacji.

Wnioskowanie o zbiorczą wykładnie różnych przepisów, z odrębnych aktów prawnych, jest niczym innym niż właśnie dokonywaniem wykładni abstrakcyjnej całości systemu prawnego.

Trzeba zauważyć, że w każdym akcie prawnym, za każdym razem określenie "miejsce publiczne" może być używane w innym kontekście i mieć różne znaczenie, wobec braku definicji legalnej w każdym z tych aktów.

To z kolei wymaga — żeby nie dokonywać wykładni abstrakcyjnej całości prawa, ale odnoszącej się do konkretnego przepisu — odrębnych postępowań dla każdego przypadku, co znowuż powoduje konieczność złożenia 18 wniosków do Trybunału (na tyle przepisów powołał się wnioskodawca), lub przynajmniej dla każdego aktu prawnego osobno.

Warto również zwrócić uwagę na pozostałą część sentencji przytoczonego wcześniej wyroku — Nie jest także możliwe dokonanie wykładni poprzez enumeratywne lub częściowe wymienienie miejsc będących „miejscami publicznymi. Wymienienie kanału jako miejsce publiczne jest niczym innym, niż ustalenie wykładni tego zwrotu poprzez częściowe wymienienie listy takich miejsc. Przy czym jest to uwaga o znikomej ważności, gdyż i tak, jak ustalono wcześniej, nie jest możliwa wykładnia tego zwrotu.

Złożony wniosek stanowi kompilację różnych wątpliwości i żąda kilku odrębnych rozstrzygnięć. A to w kwestii ustalenia wykładni przepisu, a to zbadania prawa własności do kanału, a to znowuż sprawdzeniu, czy określony kanał mieści się w ustalonej definicji zwrotu użytego w kilku odrębnych aktach prawnych jednocześnie. Zapewne nie zrozumiano zalecenia badania kwestii miejsca publicznego odrębnie, indywidualnie dla każdej sprawy — jako właśnie każdorazowe dokonania wykładni i interpretacji konkretnego przepisu w konkretnym akcie prawnym — i odebrano to jako zalecenie składnia zapytań o każde jedne miejsce lub środek komunikacji, z prośbą o wyjaśnienie, czy jest to miejsce publiczne czy nie.

Wobec powyższego, z powodu istotnych błędów formalnych i pomieszania specyfiki spraw, wniosek należało odrzucić.



MARSZAŁEK TRYBUNAŁU KORONNEGO

/—/ Konrad J. Arped-Friedman
Nikt jeszcze nie polubił tej wypowiedzi
Avatar użytkownika
 


Powrót do Archiwum biur trybunalskich

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 1 gość